HOME blog 7 Val d'Anniviers, blog 8 - Crêt du Midi blog 9
Een nieuwe ochtend, een nieuw geluid, tenminste, als ik snel genoeg aan de wandeling begin om de bouwwerkzaamheden tegenover het hotel te ontlopen. Ik bekijk de lucht en vertrouw die niet helemaal. Wat denkt de serveerster ervan? Zij denkt dat het een prachtige dag zal worden. Ik geloof er geen barst van en trek een shirt en een trui aan. Die komen mij later vandaag heel goed van pas.
Hoewel ik goed loop, blijft soms de twijfel bestaan óf ik wel goed loop, de routebeschrjving ten spijt. Waar ik in elk geval goed loop is op een steil bospad dat op elke honderd meter een afbeelding toont van de weg die Jezus aflegde naar Golgotha. Ik denk dat de makers willen zeggen: Goed, je hebt het best wel een beetje zwaar hier op dit steile bospad, maar denk even aan onze lieve heer want die had het destijds ook heus niet gemakkelijk. Hopla, "Jesus tombe la 2eme fois".
Op diverse bergen zie ik, net onder de toppen, houten lawinehekken om de winterse sneeuw niet het plezier van naar beneden razende skieërs te bederven. Nu zijn er geen skieërs. En er is geen sneeuw. De hekjes staan te vermolmen in de zon.

Halverwege de route constateer ik dat ik, wanneer ik in dit tempo doorloop, rond het middaguur al in Vercorin zal aankomen. Dat gaat wel een beetje erg hard. Tom Poes, verzin een list.
Ik besluit een gedeelte van de rondwandeling die voor morgen op het programma staat, in te lassen in de route van vandaag. Een geweldig idee. Slechts 200 meter extra hoogteverschil, en bovendien vermijd ik op deze manier dat ik morgen een gedeelte dubbel zou lopen. Geheel in mijn nopjes loop ik verder en hoger. Als ik zo ver gevorderd ben dat teruglopen geen optie meer is, betrekt de lucht en begint het te regenen. Dit kan, zoals bekend, heel snel gaan in de bergen, en dat gaat het dan ook.
Ik zoek nu 2 dingen. Beschutting en een richtpunt. De beschutting uiteraard vanwege het plotseling omgeslagen weer. En het richtpunt wat ik zoek is de kabelbaan vanaf de Crêt du Midi, zoals omschreven in de wandeling. Ik heb namelijk op de plattegrond gezien dat zigzaggend onder die kabelbaan 2 wegen naar beneden lopen, zo richting Vercorin. Als ik één van die twee neem, of van mijn part daar ergens tussendoor loodrecht naar beneden loop, kom ik vanzelf uit waar ik wezen moet.
Maar ik zie de kabelbaan niet. Elke volgende helling hoop ik hem te zien maar hij blijft steeds verscholen. Ik loop toch wel goed? Ja natuurlijk loop ik goed. Maak je geen zorgen, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik een poncho uit mijn rugtas trek. Ik zorg er goed voor dat de poncho niet wegwaait. Dat lukt maar half. Ik bedoel daarmee dat de poncho weliswaar niet uit mijn handen waait, maar als ik het ding heb aangetrokken, waai ik zelf zowat met poncho en al van de berg af.
Ik had nu ook op kantoor kunnen zitten, bedenk ik opeens, maar nu ben ik hier.

Back To Top