HOME blog 6 Val d'Anniviers, blog 7 - Grimentz blog 8
Vanaf dan echter gaat de wandeling naar beneden, heel veel naar beneden.
Ik heb een dikke, bolle hand. Een steekvlieg heeft me gisteren te pakken genomen. Dat geeft niet want het zorgt voor de nodige afleiding. Ik denk daardoor niet aan mijn knieën en enkels.
Niettemin verrichten mijn knieŽn en enkels het meeste werk. Als ik uren later eindelijk bij hotel Alpina in Grimentz aankom voel ik mijn knieën en enkels zó goed dat ik ze niet eens meer voelen kan. Ik wil neerploffen en een halve liter bier naar binnen gooien.
Ho ho, dat gaat zomaar niet, zegt de dame van de receptie, eerst moet je je persoonsgegevens invullen. Het is het laatste wat ik wil maar ik ontkom er niet aan. Naam? Ik kan met moeite mijn eigen naam herinneren, laat staan opschrijven. Adres? Ik weet echt niet meer waar ik woon. Paspoortnummer? Joh, ga iemand anders pesten! Ik wil neerploffen en ik wil bier.
Het is kortom een zeer slechte binnenkomer. Dan blijkt dat tegenover het enige terras van het hotel een nieuw hotel wordt gebouwd. (Waarschijnlijk omdat dit hotel over een jaar vanzelf van de berg af valt.) Herrie en stof, daar heb ik ook geen zin in. Vervolgens beschikt het hotel niet over wifi. Dat wil zeggen, de inlogcode is zoek. Ik besluit dan eerst maar te gaan douchen. De badkamervloer is spekglad en zeker de meest gevaarlijke vierkante meter van de hele week.
Ook is er gedoe met de administratie: tot 3 maal toe denken de medewerkers dat ik in gezelschap van ene Juliette reis. De tafel wordt zelfs voor haar gedekt. Veel gekker moet het niet worden. Als ik morgen maar niet haar lunch meekrijg.
Als ik dit hele verhaal aan de Noordhollandse dames vertel, blijkt dat zij, door mijn verzoek, in het vorige hotel geen kaas geserveerd kregen. En ze hielden nu juist zo van kaas. De Zwitserse precisie slaat opnieuw toe.

Het dorpje Grimentz straalt een zekere oudeambachtenkneuterigheid uit, helaas wel iets te dik aangezet. Je zou ook kunnen zeggen dat Grimentz beter bekend is onder de naam Necropolis. Lachen is er bij wet verboden, geloof ik. Ik ben blij dat ik er maar 1 avond ben. Ik ga vroeg slapen, wat me goed lukt, ondanks het geschreeuw van enkele voetbalidioten op de gang.
Ik droom van de Besso en van de Matterhorn. Inmiddels weet ik hoe die er uitziet vanuit de vallei gezien. Je ziet hem namelijk in de vallei vanuit een speciale hoek, anders dan op de bekende ansichtkaarten. Je moet het net even weten. Wie weet zie ik hem ooit nog.

Back To Top