HOME blog 5 Val d'Anniviers, blog 6 - Corne de Sorebois, fauna blog 7
Vandaag is een mooie dag om geen gebruik te maken van de kabelbaan die 800 meter afsnijdt van de weg bergop. Nu was ik al niet van plan om iets af te snijden, maar aangezien de kabelbaan in onderhoud is, kan dat niet eens.
Vandaag loop ik van Zinal naar Grimentz, en passeer daarbij een top van 2900 meter hoogte, de Corne de Sorebois, en een stuwmeer: het Lac de Moiry. Mooi, mooi, mooi.
Op de top merk ik waarom ik deze reis niet eerder dan in Juni kon maken. Er ligt nog sneeuw en ijs. Een maand eerder lag er nog veel meer sneeuw en ijs en had ik er niet kunnen lopen. De toppen en flanken in de directe omgeving vertonen hetzelfde beeld als de Corne de Sorebois, enorme stukken ijs die echter geen geheel meer vormen. Een soort koetjesbergen.

Op de weg naar boven (en later ook op de weg naar beneden) hoor ik steeds een opvallend gefluit. Ik vermoed eerst een vogel maar ik zie geen vogel. Bij nader inzien klinkt het gefluit ook niet helemaal als dat van een vogel. Het is meer... ja, fluiten, als van een mens. Maar een mens zie ik ook al niet.
Geen vogel, geen mens, wie fluit daar toch? Het is de Marmota Marmota, oftewel de alpenmarmot. Een bijzonder knuffelbaar beestje dat helaas toch liever van mij wegloopt dan naar mij toe, zij het op een sullig sukkeldrafje.
Later in het hotel zeg ik tegen iedereen dat ik er een paar gevangen heb en in mijn rugtas heb zitten. Die staat zo bol van wat er van de lunch over is dat mensen me nog geloven ook.
Ik kom nog andere beesten tegen, met name een aantal koeien. Deze beesten lopen niet van mij weg, integendeel, sommige exemplaren hebben bijzondere interesse in mijn aanwezigheid. Gelukkig snijden ze mij nog net niet de ietwat versnelde pas af.
Ander fauna dat hier te zien is: berggeitjes en herten.

Bijna boven, bij het verlaten station van de kabelbaan aangekomen, meen ik dat ik vlak onder de top van Corne de Sorebois ben. Maar zoals altijd tijdens een weekje bergwandelen vergis ik mij minstens 1 keer behoorlijk in een afstand of hoogte. En al kan ik het niet geloven, de top (die vanaf hier maar een heuveltje lijkt) is toch echt nog 450 meter hoger dan waar ik nu ben. Ik ploeg voort maar moet regelmatig stoppen om op adem te komen. En telkens als ik stop hoor ik een geklater van jewelste. Ergens in de buurt moet een waterval zijn, hoewel ik die niet zie. Doorlopen. Stoppen. Waterval. Doorlopen. Stoppen. Waterval. Doorlopen. Stoppen... De waterval loopt over mijn rug, merk ik opeens! Doorlopen maar weer.

Back To Top