HOME blog 2 Val d'Anniviers, blog 3 - Weisshorn blog 4
Iets heel anders wat ik onderweg zie, en trouwens de hele week zie, zijn bankjes, tafeltjes en bruggetjes waarin een naam is gebijteld. Vandalisme heb je hier niet, dus dit is zonder tijfel de naam van de donateur van dit nuttige meubilair.
Wat is er verder zoal nog te zien? Gele aanslag!
De route is deels gemarkeerd met gele verf. Je ziet die markering eigenlijk vooral op die delen van de route waarop je toch al zeker weet dat je goed loopt, dus erg zinvol is het niet. Maar waarom voor geel gekozen is, is me een raadsel. Dat is namelijk de kleur die hier het meest in de natuur zelf voorkomt, als aanslag op stenen. Op zo'n eerste dag denk je daarom elke 3 meter dat je af moet slaan. Maar ach, wat geeft het als ik verkeerd loop? Ik had nu ook op kantoor kunnen zitten. En ik ben nu hier.

Mijn 10 kilo bagage hoef ik deze week niet zelf te dragen, die wordt van hotel naar hotel gebracht. Daarvoor in de plaats krijg ik een lunchpakket (un pique-nique) mee. Als ik de eerste ochtend mijn eerste lunchpakket in ontvangst neem, denk ik dat ik per ongeluk de lunch voor het hele hotel meekrijg. Ik had verdomme beter mijn eigen bagage mee kunnen torsen. Dit is geen picknick, dit is een twaalfgangendiner. Het weegt minstens 20 kilo. Het verorberen hiervan kost me bijna meer moeite dan het lopen van de route, maar uiteindelijk slaag ik in beide ondernemingen.

Om bij te komen van de eerste flinke klim, en van een gedeelte van de lunch, neem ik een versnapering bij Hotel Weisshorn (tevens de naam is van het gebergte waar ik vandaag langsloop).
Omdat ik zie dat de informatie in de reisbescheiden niet geheel accuraat is, wil ik graag weten van de bedienende dame wat het hoogteverschil is tussen St.Luc en Tignousa, (het begin van het Planetenpad). Er ontstaat een spraakverwarring. Eerst wijt ik die aan mijn ontoerijkende Frans, dan aan haar ontoerijkende Engels, maar de werkelijke oorzaak is een ander soort ontoereikendheid. Deze openbaart zich als zij gokt dat Tignousa op ongeveer 1600 meter hoogte ligt, maarrrrr.... ze gaat het even opzoeken. Als ze terugkomt deelt ze glimlachend mede dat ze er echt héél dichtbij zat: het ligt namelijk op 2200 meter.
Dichtbij? Je zal zo iemand mee hebben op expeditie. Je bent je leven niet zeker. Snel maak ik mij uit de voeten voor het volgende deel van deze etappe.

Er is vanaf dit punt vandaag weinig klim- en klauterwerk meer. Maar ik sta veelvuldig stil om te genieten van de pachtige uitzichten. Opeens kom ik een paar fietsers tegen, 3 in een kwartier. De eerste lijkt een lekker band te hebben, hij loopt. De tweede zie ik net afstappen als hij me ziet. Bij de derde begrijp ik dat het hier gebuikelijk is als fietser om af te stappen wanneer je een wandelaar tegenkomt. Dat is heel netjes van ze, en wel zo veilig ook.
Een uur later komen mij in een kwartier 3 hardlopers voorbij gerend. Het is een buitengewoon sportieve dag. Een bord langs het pad maakt mij duidelijk dat er vandaag een hardloopwedstrijd is van Sierre naar Zinal. Mooi, ik ben niet de enige gek op een berg.
Nog even later lees ik in de reisbescheiden een mysterieuze opmerking: "u kunt hier richting Ayer". Ik lees het nog 4 keer terug maar de tekst verandert niet. "U kúnt, u kúnt"...? Wat betekent dat? Vermeld nou gewoon of ik wél of niét naar Ayer moet. Je schrijft toch ook niet: "U kunt hier het ravijn in springen" als je niet wilt dat iemand dat doet?
Ik gok dat ik niet naar Ayer moet, wat denkelijk de juiste gok is, al weet je dat later nooit helemaal zeker.
In Zinal schenkt men per halve liter en in meervoud. Zinal is een mooie plaats.

Back To Top