HOME blog 9 Val d'Anniviers, blog 10 - La Lé blog 11
De wandeling die voor de laatste dag gepland stond heb ik al in de route van gisteren verwerkt. Bij het Bureau Touristique vraag ik daarom wat informatie over de omgeving en ik besluit te gaan lopen naar La Lé, gelegen één vallei verderop.
La Lé is weer zo'n aanduiding voor iets van niets, of in dit geval, van 1 huis. Dát, en het paaltje met de aanduiding, vormt het hele 'dorp'. Maar verwar La Lé nu aub niet met de gelijknamige berg die hemelsbreed 15 km verder ligt, want anders heeft u een probleem.

Tot mijn verrassing haal ik reeds na 5 minuten de 3 Noordhollandse dames in. Ook zij hebben vandaag besloten naar La Lé te wandelen. Ik loop aanzienlijk vlugger en ben al snel uit beeld.
Het is een vrij makkelijke wandeling, zodat ik voldoende mogelijkheid heb tot bezinning, overpeinzing en mijmering. Ik groet hier en daar een eekhoorntje en vraag mij opeens af wat de Ziekte van Lyme nu eigenlijk precies is. Dat komt omdat ik hierover iets las in de reisbescheiden. Je hoort er vaak over, je wordt gewaarschuwd, je moet ervoor waken, maar wat is het nu eigenlijk, die Ziekte van Lyme? Als je het hebt, krijg je dan opeens een opvallende voorliefde voor modelbouw? Voel je ineens de behoefte oude vetes bij te leggen? Wat is het precies?
Ik neem mij voor het thuis eens uit te zoeken en vergeet dit vrijwel onmiddellijk weer.

Vandaag loop ik niet op grote hoogten. Ik heb mijn paspoort bij me maar zal dat niet nodig hebben. Er staan heel wat stempeltjes in mijn paspoort van deze week gepasseerde boomgrenzen. Het is een bonte verzameling geworden. Ook staan er wat stempeltjes in van gepasseerde pijngrenzen. Ik zal het later nog eens op mijn gemak bekijken.
'Goedemorgen, ik ben een waterval, wat bent u?' Ik mompel iets terug.
In de vallei heb ik niet buitengewoon veel vogels gezien, iets wat altijd een beetje jammer is. Maar de vogels die ik gezien heb, hebben zich keurig gedragen. Ze floten ook veel. Als ik een vogel was en in de Val d'Anniviers woonde, zou ik ook de hele dag fluiten.
Zo kabbelt de wandeling voorbij en ben ik vroeg terug in Vercorin. Bij het café kan ik geen witbier krijgen want 'La tappe est plof!', zoals de dochter zegt. Verdomd, na een paar dagen in Wallis, weet ik van mezelf ook niet meer of ik nu Nederlands, Engels, Duits of Frans spreek. Maar iedereen spreekt hier toeristisch zodat iedereen elkaar verstaat.
Een nationale Zwitserse radiozender speelt achter elkaar Charles Aznavour, Band of horses, Megadeath, Tracy Chapman en iets uit de hitparade. Ja, dat zijn nog niet zulke rare jongens, die Zwitsers.

Back To Top