HOME dag 4 Salau 2011 dag 5 - Salau
Parijs, 9 September 2011

Goedemorgen, Liefje,
Ik twijfel of het ochtend is of avond, en ook van de datum ben ik niet geheel zeker. Zon reis per nachttrein verstoort je gevoel van dag en nacht. Straks neem ik de Thalys en ben ik in 2 en een half uur terug in Rotterdam.
Het is een klein wonder dat ik hier ben, de taxi van gisterenavond was nogal van de Franse slag. Maar eerst vertel ik je over mijn welverdiende rustdag.
Andermaal kwam ik later uit bed dan de dag ervoor. In dit tempo zou ik over 2 weken eerder op de dag gaan slapen dan dat ik de vorige ochtend opsta. (Klopt dit nog?)
Toen ik beneden kwam was het ontbijt al bijna afgeruimd. Het was rustig maar dat komt ook omdat er gisteren diverse mensen de herberg hebben verlaten. Het is hier ook precies wat je je voorstelt bij een herberg, een zoete inval, de één blijft 2 dagen, de volgende blijft ongepland nog een dag langer, er zijn mensen die alleen komen eten, al dan niet op afspraak. Buiten het seizoen kan dat allemaal.
Ik mis de mensen van Auberge Les Myrtilles nu al. De gasten ook wel, maar vooral de gastheer en gastvrouw, René en Anouk.
Na het ontbijt heb ik een boek gepakt en ben op het terras gaan zitten. Dat gaat eigenlijk pas om 2 uur s middags open maar ik kon natuurlijk af en toe een kop koffie of een jus d'orange vragen. Ik heb de zon zien opkomen en zien ondergaan, dat wil zeggen, van de ene kant achter de bergen naar de andere kant achter de bergen. Eerst was het fris, toen was het ontzettend warm en toen werd het weer fris. Een dag lang niets doen, echt niets, dat doe je eigenlijk nooit. Je krijgt er zo wel een goed idee van hoe lang een dag precies duurt.
Ik ben al flink aan het vervellen. Als ik mijn hoofd schud sneeuwt het. Maar ook onder die eerste laag ben ik in die paar dagen al goed verkleurd.

De zon kringelt
De wasem van de daken
Vederlicht de lucht
De bomen licht, lichter
Een heel aardig Duits echtpaar vroeg me of ik toch niet even mee zou gaan voor een 'kleine Spaziergang'. Ik sloeg het aanbod af en voerde imaginaire gesprekken:
-Verveel je je niet?
-Jawel, maar dit is toch de mooiste plek ter wereld om je te vervelen.
-En zo in je eentje.
-Dan verveel ik in ieder geval geen andere mensen.

Maar nee, ik verveelde me niet. Ik genoot van de rust, van de rustdag. René ging inkopen doen en bracht een paar pakjes sigaretten voor me mee. Ik had te krap gerekend (of misschien zou je zeggen dat ik te snel heb gerookt). René laadde de inkopen uit de auto. Ik zag slechts één sixpack Pelforth. Zo dadelijk zou ik weg zijn.
Het zweet stond soms op mijn voorhoofd maar ik was niet te bewegen me te bewegen. Wel ben ik 2 keer 'naar de brug' gelopen om te kijken of ik misschien weer een berichtje van je had. Soms komen je sms'jes pas uren later binnen.
De vorige eigenaresse heb ik niet meer gezien. Die kwam bijna dagelijks even buurten op het terras. Wel kwam het verplichte oude Franse mannetje langs, en de hond die geen zwerfhond is maar waarvan niemand weet bij wie die precies hoort. En er vloog nog een motorisch gestoorde bromkever tegen de parasol aan.
Wederom zat ik de hele dag met 'Cascade' in mijn hoofd. Mooi nummer. Geen wonder ook omdat ik de hele dag aankeek tegen het bordje 'les cascades' (met een pijl naar rechts) dat aan de muur van de herberg hangt. Naast de herberg loopt het pad dat o.a. naar de oude mijn leidt. Daar hangt ook een bordje aan de muur. Laat in de middag kwamen daar 3 dames op leeftijd langslopen, in volle bepakking en met van die belachelijk hoge bergschoenen. Ze stopten bij het bordje en mokten wat. 'Van de gekke!', hoorde ik ze zeggen, of iets in die geest. Ze waren het duidelijk niet eens met de daarop vermelde adviestijd. Ik zag ze verder strompelen.
Er kwamen 2 motorrijders een colaatje drinken (voordat ze verkeerd verder reden). Ik hoorde ze mompelen, in korte zinnen, en ik kon er maar niet achter komen of ze nu Duits of Engels waren (of misschien Iers). Als ik had gevraagd: 'Sind Sie Englisch oder are you German?', in welke taal zouden ze dan hebben geantwoord? Een aardig psychologisch grapje dat ik echter niet tot uitvoering bracht omdat ik even later hoorde dat het Engelsen waren. Maar ze praatten met wel zon plat accent dat ik bang was dat ze me niet zouden hebben verstaan.
Kort daarna meende ik ze alsnog Duits te horen praten... met een Iers accent (dat naar Deens neigde).
Anouk belde een taxi voor me. Die zou om 6 uur arriveren. Ik wilde me een beetje speling gunnen voor de bus in St. Girons. Vanaf dat moment begon ik echt af te tellen. Afscheid nemen is kut, ik kan het niet anders zeggen. De aardige Duitsers waren weer terug en de man zei me: 'Het laatste uur is altijd het langste uur'. Ik weet niet of dat doorgaans waar is, maar in dit geval sloeg hij de spijker op zijn kop want om half 7 was de taxi nog altijd niet was gearriveerd. Nu werd het toch nog spannend.
Anouk belde de taxi opnieuw maar kreeg hem niet te pakken. Hij zou al onderweg kunnen zijn maar we wisten het niet zeker. Om kwart voor 7 accepteerde ik het aanbod van de Duitse meneer om me een lift te geven. We laadden snel in en gingen meteen op weg. Zodoende werd het afscheid ook lekker kort gehouden. Maar ik zal Anouk en René niet licht vergeten.
Na 5 minuten kwam de taxi ons tegemoet gereden. We stopten en laadden mijn bagage over. De chauffeur gebaarde wat in het Frans en wees daarbij zorgeloos op zijn horloge. Ik begreep dat we niet moesten zeuren, ik had nog alle tijd voor de laatste bus vanuit St. Girons.
Nu ja, inmiddels was dat niet meer zo, en mijn plan was nu juist geweest om niet de allerlaatste bus en trein te nemen. Een uur eerder zou me rust geven. Het uur was weg en de rust ook. Maar nee, hij wist hoe laat de bus ging, het zou allemaal goedkomen.

Behalve de chauffeur zat er nog een dame op leeftijd in de taxi. Ik veronderstelde in eerste instantie dat dit een andere passagier was en vermoedde een gedeelde rit naar Nergenshuizen alvorens we naar mijn bestemming konden rijden. Toch niet. De dame stapte met enige moeite uit, stapte met een zelfde soort moeite weer in op de achterbank en zweeg vervolgens de gehele reis. Ik hield het er op dat het de moeder van de chauffeur was maar ik ben er niet achter gekomen.
De meter van de taxi steeg tot enorme hoogte. Toen we arriveerden stond die op ruim 75 euro. Ik gaf in mijn beste Frans te kennen dat de heenreis 50 euro had gekost. De chauffeur mompelgebaarde dat de meter op het avondtarief stond en dat 50 euro zou volstaan. In de verwarring gaf ik hem 60. De ietwat grote tip bleek zich direct terug te betalen. Hij parkeerde de taxi, pakte mijn tas en ik werd samen met moeders naar het dichtstbijzijnde terras geloodst. Ik moest bier drinken.
Moeders keek op haar horloge en zag goedkeurend dat het tijd voor een wijntje was. De chauffeur zelf had geen horloge nodig om tot dezelfde conclusie te komen. Op dat moment zag ik aan het eind van de straat de bus reeds aankomen maar andermaal gebaarde hij me dat ik me niet hoefde te haasten. Die bus stond er nog wel even. We proostten.
Een paar minuten later gebeurde het tegenovergestelde. Opeens maande hij me dat ik snel de bus moest halen omdat die nu ieder moment kon vertrekken. Inderdaad reed de bus meteen weg toen ik instapte. Al met al een belevenis met een behoorlijk portie Franse slag.
De bus van St. Girons naar Boussens, de trein naar Toulouse, de nachttrein naar Parijs, het was verder allemaal niet zo spannend. De stations zijn inwisselbaar. Op de achtergrond klinkt overal een soort elektronisch HEMA-deuntje, bij iedere mededeling aan de reizigers, om de haverklap. Dat alleen al is genoeg reden om niet bij de HEMA te gaan werken. En dus ook niet bij de Franse spoorwegen.

Zojuist stond ik nog even buiten Gare du Nord te roken. Binnen 5 minuten was ik 2 sigaretten armer en een straatkrant rijker. Het is hier nog steeds heerlijk weer. Hopelijk is dat nu ook zo in Nederland, Liefje. Ik ben bijna thuis. Ik zie je straks!
Port d'Aula

Decouverte du Cougnets

Cirque d'Anglade

Back To Top