HOME Salau 2011 dag 1 - Léziou et Bègé dag 2
Salau, 5 September 2011

Hallo Liefje,
Ik ben veilig aangekomen op bestemming. De spanning vooraf is, zoals eigenlijk altijd weer blijkt, ongegrond. Al die overstappen (trein, metro, trein, trein, bus, taxi) komen allemaal tegelijk op je af als je de reisbescheiden doorleest, maar als je eenmaal onderweg bent realiseer je je dat je maar n overstap tegelijk hoeft te maken. Er kan dan weinig verkeerd gaan. In de nachttrein heb ik nog even kunnen slapen ook, zij het met moeite. Je ligt krap, je kunt je tas nergens kwijt, en het is er heel benauwd.
Het is nogal bewolkt geweest deze eerste dag. Toch is dit al een enorme verbetering, begreep ik van de taxichauffeur, t.o.v. de afgelopen paar dagen. De hele zomer was hier trouwens zoals in Nederland: heel erg nat. (Dat vermoeden kreeg ik al bij de treurige aanblik van de zonnebloemen onderweg.) De taxichauffeur deed zijn best om zo simpel en langzaam en duidelijk mogelijk te praten. Dat was prettig. Ook de mensen van de herberg waren verheugd dat er geen regen was vandaag, slechts bewolking. Bovendien zijn de voorspellingen voor de komende dagen erg goed.
Je weet dat ik vorige week nog zei dat ik mensen vanaf nu kan gaan verrassen door te zeggen dat ik naar Salau ben geweest, omdat ze dan denken dat ik Salou bedoel, maar die grap is niet te maken omdat Salau uitgesproken wordt als 'Saló'. Daar kwam ik al snel achter toen ik de taxi instapte.
Ik werd hartelijk welkom geheten door de eigenaren, Anouk en René, twee wielerfanaten (Anouk heeft nog wel eens op het podium gestaan bij nationale en internationale wedstrijden voor mountainbikers). Ze hebben de herberg, Auberge Les Myrtilles, anderhalf jaar geleden overgenomen van een ander Nederlands stel. Bij aankomst stuurde ik je een sms maar die is denk ik pas uren later aangekomen. Je hebt hier alleen bereik 'bij de brug'. Een magische plek, zo lijkt het wel. Bij de brug gebeurt het. Behalve de herberg en de brug heb je hier nog 6 huizen waarvan maar de helft wordt bewoond. Dat is alles. De SNP-folder spreekt terecht van 'het eind van de wereld'. De wegen houden hier op. Er staan ook nog wat geheel verlaten woningblokken, 40 jaar geleden neergezet om de mijnwerkers van de wolfraammijn een dak te bieden. De mijn is echter al 30 jaar dicht. Van de week zal ik er langslopen, tijdens één van de wandelingen uit de folder. Er ligt hier een map met diverse andere wandelingen, dat wordt nog kiezen en of combineren.

Ik arriveerde zo vroeg dat mijn kamer nog niet eens klaar was. Anouk was bezig het ontbijt af te ruimen. De meeste mensen komen met eigen vervoer, en komen dus pas in de middag aan. Geen nood, ik zette mijn tas in een hoek en begon aan de eerste, kleine, wandeling. Andere gasten vroegen of ik geen bergschoenen bij me had. Dat wuifde ik weg, pfuh.
Nog even over Parijs gisterenavond. Ik had al opgezocht welke metro ik moest hebben om van Nord naar Austerlitz te komen en had dan ook alle tijd voordat ik de nachttrein in moest. Ik ging ergens zitten en raakte aan de praat met een Australiër, Dan.
Dan gaat een maand in het Zuiden van Frankrijk op het land werken, een uitwisselingsproject. Dan was een beetje vaag. Het was eigenlijk niet het Zuiden waar hij heenging, maar wat meer oostelijk, richting Middellandse Zee. Of eigenlijk niet bij de Middellandse Zee, maar meer landinwaarts, en dan een stuk naar het Westen.
Ik vroeg hem of hij de taal al machtig was. Hij zei dat hij het nog niet geheel onder de knie had maar wel goed op weg was. Ter illustratie vertaalde hij "Too good to be true" met "Too beau de la trois". Dit alles overigens op fluistertoon en met plat Australisch accent en dito intonatie. Ik hoop het beste voor Dan.
Even later stonden we op straat te roken en vroeg ik hem, als ik ooit nog eens 3 weken in Australië zou zijn, wat ik dan in ieder geval niet zou mogen missen. Dan dacht na. Of misschien had hij me niet gehoord, hij vertoonde weinig gezichtsuitdrukking. Ik rookte sigaret na sigaret (de nachttrein zou over een uur vertrekken en dan kon er tot de volgende ochtend niet meer gerookt worden). Ik vertelde hem wat anekdotes over Parijs, over toen wij er waren, 9 jaar geleden. En ik vertelde over diverse bergen die we bedwongen hadden. Ik stak nog een sigaretje op. Les vachettes et les veaux passeerden de revue. Opeens zei hij: "The country side, you should see the country side." Ik keek hem vragend aan. Hij vulde aan: "If you like mountains". Hij was een half uur lang aan het nadenken geweest over een antwoord op mijn vraag die ik zelf al helemaal vergeten was. Ik was blij dat we niet in dezelfde couchette sliepen.
Vanmorgen maakte ik dus meteen de eerste wandeling. Niet te gek lang. De afstand weet ik niet eens. Je drukt de lengte hier uit in tijd, niet in kilometers. Wel is het altijd goed om het hoogteverschil te weten. Dat was vandaag 430 meter, een kleinigheid dus. Ik had de routebeschrijving bij me van SNP en controleerde alleen nog even bij René of ik linksaf of rechtsaf moest beginnen. De route was verder vrij duidelijk.
Ik was nog maar net op weg toen ik een enorme knal hoorde. Vrijwel onmiddellijk gevolgd door wat gekraak. Er kwam een steen naar beneden rollen. Ik hield de pas even in zodat ik beter kon beoordelen waar die terecht zou komen, dat was een meter of 10 voor me. Het was geen gigantisch rotsblok maar toch een flinke kei die me met gemak om had kunnen kegelen. De borden met lawinegevaar staan er niet voor niets.
Na een uurtje passeerde ik een mooie waterval maar door het weer zag het er allemaal niet heel erg paradijselijk uit. Even later kwam er een tweede waterval in beeld, eentje van wel honderd meter, misschien wel hoger. De route zou hier naar rechts gaan maar er was ook een beschreven pad dat je eerst nog kon aflopen tot aan de waterval. Dat leek me wel wat. Waarschijnlijk hebben weinig mensen voor mij de moeite genomen de waterval te naderen want opeens was het pad verdwenen, of toch in ieder geval onzichtbaar geworden. Ik ploeterde voort door een weiland van ongelijke graspollen (zeer gevaarlijk voor je enkels) en groette links en rechts van me een aantal verbaasde koeien. Hun bellen zijn vaak tot in de wijde omtrek te horen.
Tot aan de waterval ben ik niet gekomen. Ik merkte dat als ik in het riviertje ging staan ik droger stond dan in het weiland. En je loopt er geen kans uit te glijden in een koeienvlaai. Schoenen, sokken en mijn halve broek waren doorweekt. En het was best koud ook, dus besloot ik terug te lopen tot ik de route weer kon vervolgen. Daar ontmoette ik twee Limburgers die ik al even in de herberg had gesproken. Heel aardige mensen. Precies op dat punt had ik de mogelijkheid om de wandeling wat te verlengen. Ze raadpleegden hun kaart voor mij zodat ik kon zien wat ik me eventueel op de hals zou halen. Ik zag al snel dat het een slecht idee was om een omweg te nemen. De eerste dag is al zwaar genoeg en ik had eigenlijk niets te eten bij me. Ik week niet af van de route maar begon aan de terugweg, via de andere kant van het water, 'Le Salat'. De terugweg was aanzienlijk steiler dan de heenweg. Gewoonlijk betekent dat een aanslag op je knien maar nu niet. Dat kwam omdat het zo modderig en glad was dat ik veel langzamer liep dan anders. Af en toe was ik de weg een beetje kwijt maar verdwalen kan hier bijna niet dus maakte ik me geen zorgen. Kort na de middag was ik al weer bij de herberg.
Anouk begroette me en zei dat mijn kamer gereed was. Ze had zelfs mijn tas al boven gebracht. Ik liep achter haar aan de trappen op. Dat de kleine ochtendwandeling toch meer indruk op me had gemaakt dan ik aanvankelijk dacht, bleek wel uit het feit dat ik meende dat ik een kamer op de vierde verdieping had. Toen ik later vandaag tegenover de herberg op het terras zat, zag ik dat de herberg maar 2 verdiepingen telt.
Anouk deed me de etenstijden uit de doeken. Ontbijt is van 8 tot 9, diner is precies om 8 uur s avonds en voor iedereen hetzelfde. Ik was helder genoeg om te melden dat ik geen kaas eet, maar ik geloof ook niet dat er hier nu zoveel met kaas gesmeten wordt.
Omdat jij er niet was om een dutje te doen, Liefje, heb ik de honneurs waargenomen. Dat was ik eigenlijk helemaal niet van plan zonde, denk je dan, op vakantie maar ik had opeens zulke koude voeten dat ik even in bed kroop. Kennelijk had ik het nodig. Drie uur later werd ik wakker. Ik voelde mij als in een Engelse roman van 200 jaar oud: een bezoek, een gastvrije ontvangst, een kamer, de bezoeker 'trekt zich terug' en wordt gezegd dat het eten op een bepaald uur op tafel staat. Ik heb me al mijn hele leven afgevraagd wat die bezoeker dan toch moet doen in die tussenliggende tijd. Nu verkeerde ik in diezelfde situatie en ik wist het nog steeds niet.
Ik ging de kamer wat inspecteren. Daar was ik in 2 minuten mee klaar. De douche is naast mijn kamer gelegen, een andere deur, maar het is wel mijn privé-douche. Ik nam een douche. Heerlijk, warm.
Nog had ik tijd over, ruim. Ik zette mij op het terras en inspecteerde de versnaperingsmogelijkheden. De biertjes worden geserveerd in grappige kleine glaasjes. Toen ik de flesjes zag begreep ik waarom. Die zijn ook zo klein. Dat is dan weer minder grappig. Maar het kost zo goed als niks dus ook daar maak ik me geen zorgen over.
Verderop zat een appelvink. Niet op het terras, voor de duidelijkheid, maar op het muurtje van de moestuin daarnaast. Geen gieren gezien vandaag, geen beren, geen gemzen. Wel een appelvink. Het is een begin. Ik had nog nooit een appelvink gezien dus in zekere zin is de dag ornithologisch toch nog geslaagd. Op elke andere manier is de dag natuurlijk ook geslaagd. De reis ging goed, de mensen zijn buitengewoon aardig en het eten heb ik mij laten vertellen is van bijzonder goede kwaliteit.
Ik neuriede wat voor me uit, afwisselend 'Melt' en 'Cascade', mooi van toepassing op deze dag, een dag van water en watervallen. Beide nummers zijn van Siouxsie, om het overzichtelijk te houden.
De Limburgers kwamen net terug van hun wandeling. Zij hadden wél die grotere tocht gemaakt. We vatten allen nog een biertje. Ik heb al vrienden gemaakt met de Pelforth Brun.
Het eten wordt zo dadelijk geserveerd, Liefje. Ik duik er daarna snel in. Morgen de eerste grote wandeling.

Back To Top