HOME dag 13 Peru 2010 dag 14 - Machu Picchu dag 15

Lang voordat het licht wordt zijn we op. Het lijkt er trouwens lange tijd op of het helemaal nooit meer licht wordt. We zijn nog brak van gisterenavond. Spullen zijn nog vochtig of bezweet, we zouden wel een shower kunnen gebruiken. De wolken zorgen daarvoor.

We beginnen zo vroeg om de eendagstoeristen voor te zijn. Die komen van de andere kant de berg op, busladingen vol. Maar wij vinden dat je Machu Picchu alleen kunt zien, mag zien, als je eerst de Inca Trail loopt.

Gisterenavond vierden we de overwinning op Machu Picchu, alsof we er al waren. Maar deze ochtend lopen we eerst nog 2 uur als verzopen katten door donker en door mist. Af en toe is het glad en er is weinig zicht, maar we raken niemand kwijt onderweg. Omdat alle trekkers zo vroeg beginnen lopen we in een gigantisch lint over de bergen. Een fraai gezicht… als het niet zo mistig zou zijn.

May Peace Prevail On Earth. Mooie woorden. Ook zagen we (net als in Nepal) ergens staan: Take only pictures, leave only footprints.

Onderweg komen we nog enkele ruďnes tegen, maar niemand heeft nog interesse om hetzelfde verhaal weer te horen van Carlos. Iedereen zit er doorheen. Als we weer ergens een vervallen bouwwerk zien willen we snel doorlopen, maar wacht… We zijn er. Hier is het. We zijn op Machu Picchu...

We wachten tot we weer als groep bijeen zijn, geven de bagage ergens af, checken in en uit en in. Het is wat verwarrend omdat de poortjes gemaakt zijn voor de eendagstoeristen terwijl wij al die tijd (de hele trek) al binnen zijn.

Carlos gehuld in poncho en met onafscheidelijke pet is in zijn element en praat continue. Uit gewoonte wijst hij achter zich naar de ruďnes om zijn verhaal te illustreren. Er is echter niets zichtbaar, behalve een dikke dichte mist.

Carlos laat zich daardoor niet uit het veld slaan en ratelt verder. Ach, die mist, je hebt best kans dat die over 5 minuten opeens wegtrekt, dan zullen jullie het allemaal wel zien. We lachen wat schaapachtig, ongelovig. Echter, tot onze stomme verbazing klaart het 5 minuten later ook echt op. Alsof er een gordijn opengaat. We staan midden in Machu Picchu, en wat is het mooi.

Carlos blijkt verhalen te hebben die we nog niet gehoord hadden. In sneltreinvaart ratelt hij ze af. Hier zien we een afbeelding van een condor. Weten wij dat de condor vereerd werd door de Inca’s, net als de poema en de slang? Ja, dat wisten we dan weer wel.

Het zal eens niet waar zijn. Opeens loopt er een kudde lama’s voorbij. Die beesten zitten ook overal.

Wij lopen als een kudde toeristen achter Carlos aan. Deze stad is groter dan je denkt.

Een stad met veel trappen. Wie gaat er ook op de punt van een berg een stad bouwen? De Inca's dus.

Het zicht wordt beter en beter en langzaam ontdekken we hoe groot de verborgen stad eigenlijk is. Hij groeit en hij groeit. Het beslaat echt een enorm gebied. En dat alles zomaar bovenop een berg, op ruim 2400 meter.


De vermoeidheid slaat toe. Het is een beetje gek om ergens vier dagen lang naar op weg te zijn en als je er bent te moeten constateren dat je het liefst je ogen dicht zou doen en in slaap vallen.

Hoe stevig de muren ook zijn gemaakt door de Inca’s, niet alles staat nog recht overeind. Er zijn regelmatig aardbevingen in de Andes en dat is hier en daar te zien. Maar als je bedenkt dat het al 500 jaar geleden is neergezet valt de schade reuze mee.

Het is een beetje sneu voor Carlos. Vandaag heeft hij meer te vertellen dan de voorgaande 3 dagen bij elkaar, maar lang niet iedereen luistert naar zijn verhalen. This is true, amigos.

Na een rondleiding van anderhalf uur geeft Carlos ons nog de tijd om zelf rond te wandelen. Af en toe waan je je in een doolhof. We willen natuurlijk naar het hoogste punt om een mooi overzicht te hebben over de hele stad.







Wie uitgekeken is, neemt de bus naar Aguas Calientes. Hier hebben we de tijd om op krachten te komen, wat te eten, naar huis te bellen, en eventueel nog wat souvenirs te kopen.

Dit stadje is zodanig tussen bergen gelegen dat er geen auto’s kunnen komen. Die paar auto’s die er rijden zijn per spoor getransporteerd. Het stadje bestaat ook louter en alleen omdat er een treinstation is met verbinding naar Cusco.

Het spoor heeft begin 2010 schade ondervonden van een landverschuiving en is, voor ons, net niet op tijd hersteld. De trein rijdt tot KM82 (beginpunt van de trail) waarna een bus ons verder naar Cusco brengt.

In een restaurantje verzamelt de hele groep zich weer. We eten wat, kijken voetbal en komen op krachten.

Dan nemen de 10 lopers afscheid van Carlos en Jo-Anne. Dank je wel, amigos.

Georganiseerde chaos bij de trein-busoverstap. Het reisbureau heeft het toch weer goed geregeld, maar het is wel laat voor we weer terug zijn in Cusco.