HOME dag 12 Peru 2010 dag 13 - Amigos dag 14

De derde dag begint somber en bewolkt. Het klaart niet op. Het gaat zelfs flink regenen. We zouden liever in de slaapzak blijven liggen maar de dragers staan de haringen al uit de tent te trekken. Carlos houdt er altijd de moed in. Of hem dat moeite kost is moeilijk te zeggen, hij lijkt een rasoptimist. Met veel enthousiasme blijft hij dezelfde verhalen vertellen. Bij elke ruïne weer.

Hij vertelt over de heilige plaatsen (“secret and sacred”), over Bingham, over de Spanjaarden. Ook dat er eigenlijk maar weinig zeker is over de geschiedenis van de Inca’s. Maar we wisten alles van astronomie en ze vereerden de zon en de maan en de aarde. En ze vereerden de slang, de poema en de condor. Eigenlijk waren ze de hele dag bezig met vereren en nog eens vereren.

Het is moeilijk voor te stellen dat de Inca’s niets anders deden dan vereren, dat ze niet ook gewoon eens tijd namen om te leven, te praten en te eten, dingen die gewone mensen doen. Dat er ook gewone huizen waren. Volgens Carlos had letterlijk ieder gebouw een verheven functie. Je wordt er moe van. We zullen in elk geval nooit zijn ontwapenende lach vergeten, en zijn gevleugelde opmerkingen: “This is true, amigos”, en “Imagine that!”

Het zicht is vandaag zo slecht dat we af en toe een ruïne pas zien als we er bijna voorbij zijn. Carlos probeert zijn verhaal (hetzelfde verhaal) aan de hele groep tegelijk te vertellen maar de achterblijvers arriveren vaak pas als het verhaal net is afgelopen en de eersten al weer vertrekken.

De regen maakt het allemaal wat chaotisch en iedereen gelooft de verhalen nu wel zo’n beetje. Michael imiteert Carlos een paar keer. Ik probeer niet te opvallend in de lach te schieten. This is true, amigos.

We zijn blij als we even droog zitten en opwarmen. Na het eten gaat Hannie naar het toilet, ingepakt in de regenjas. De dragers staan daar te schuilen en wijzen haar naar ‘de heren’. Ze was niet zo goed te herkennen en de dragers konden niet geloven dat een vrouw zo lang is.










Beneden in het dal is het stadje Aguas Calientes, aan de Urubamba rivier. Alles lijkt dichtbij, maar hier zullen we pas over een dag uitkomen. That is true, amigos.

De terrassen zijn immens. Mooi om van veraf en van dichtbij te zien. We hebben van hier keus uit twee routes. Waarom we de moeilijkste kiezen weet ik zo goed niet meer. Imagine that!

Inmiddels is de regen voorbij als we bij deze terrassen aankomen. En jawel, van dichtbij zijn ze nog veel groter dan we hadden gedacht.

We zijn nu bijna bij de camping. We zijn bekaf en blij dat we de derde dag overleefd hebben.

Hannie gaat met een paar mensen nog een ruïne beklijken, even verderop, maar de meeste van ons hebben daar geen zin meer in en blijven bij de camping. Er is hier tot onze verbazing een echt gebouw, met winkel. Met bier!

Mitt heeft net als wij een grote tent (afhankelijk bij wie je hebt geboekt) en hij is iets eerder dus heeft eerste keus. Verkeerde keus. Komende nacht stroomt er een rivier door zijn tent. Wij staan er vlak naast maar blijven droog.

Zelden heeft bier zo lekker gesmaakt als op de derde avond van de Inca Trail. Cheers, mate. Ondertussen trekken wolken over de bergen, spookachtig mooi. Niet te veel drinken, 's nacht naar het toilet in het donker en de regen gaat je niet (of juist wel) in je koude kleren zitten.

Bier en koffie en thee en warme chocola en popcorn en kaakjes, het smaakt allemaal uitstekend. We zijn best wel blij dat de trek morgen ten einde is. Dodelijk vermoeid en bijzonder onfris (maar dat is iedereen dus je merkt het niet zo) genieten we van de laatste avond samen.

Carlos houdt een speech namens de gidsen en dragers. De dragers spreken geen woord Engels maar luisteren aandachtig. We hebben wat geld ingezameld wat door een misverstand alleen bij de dragers terechtkomt en niet bij Carlos en Jo-Anne. We maken dat later nog goed.