HOME dag 8 Peru 2010 dag 9 - Inti Raymi dag 10

Inti Raymi, het feest van het jaar. We zijn net op tijd op het Plaza de Armas, dat geheel is vrijgemaakt. We kunnen het ons veroorloven op het laatste moment te arriveren, omdat we elk twee koppen boven iedereen uitsteken.

In een boekje lezen we het verhaal dat vandaag wordt uitgebeeld. De tekst staat keurig afgedrukt. Afijn, het is een eerbetoon aan de Inca’s, aan Incakoningen, aan de zon.

De spelers komen in de mooiste pakken het plein opgelopen. Uit luidsprekers klinkt muziek en wordt het verhaal verteld, wat we natuurlijk niet verstaan.


Dat is pas een gouden koets.

De Inca-koning op de berg.

Het wordt een beetje eentonig, we besluiten een stukje verder te lopen.

Neem een kruk mee als je iets wilt zien.

Een limonadevrouwtje vult flesjes eigengemaakte limonade. Het lege flesje geef je weer aan haar terug. Wij nemen geen risico en dus ook geen limonade.

Veel beveiliging op straat, maar die pakken zijn niet zo indrukwekkend als ze door kleine mensen worden gedragen.

Je ziet trouwens enorm veel verschillende pakken in Cusco. Elke afdeling heeft zijn eigen pak. De meeste pakken lijken overbodig, alleen maar voor de werkgelegenheid.

De verkeerspolitie is het meest nadrukkelijk aanwezig. Op elke hoek van een straat, het verkeer manend door te rijden, continue op fluitjes blazend. Het helpt wel. Geen opstopping te zien.




La Casa de la Alpaca, een van de duizend souvenirwinkeltjes in Cusco. De artikelen zijn er heel betaalbaar en mooi gemaakt.

We besluiten een stukje te lopen, te klimmen, de berg op. Overmorgen begint het tweede deel van de reis: de Inca Trail. We moeten alvast een beetje oefenen.


Hoe verder we naar boven lopen, hoe drukker het wordt. Wat doen al die mensen hier? De stad houdt toch op aan deze kant? Hierachter is die berg al. Zouden al die mensen vandaag ook alvast oefenen voor de Inca Trail?


Hannie is niet zo snel de trap op als ik, maar ze is blij verheugd te horen dat ik nog altijd buiten adem ben.

Tot grote hilariteit zien we auto’s passeren waarop de spelers van het Inti Raymi-spel staan. Truckladingen vol. En nog helemaal in hun toneelpak.

De spelers verliezen hun glans een beetje als ze uit hun spel zijn, achter op een vrachtauto.

Uitzicht over Cusco met het Plaza de Armas, waar het Inti Raymi-spel inmiddels is afgelopen.

We lopen verder de berg op, nog altijd wordt het drukker en drukker. Opeens valt bij ons het kwartje. Wat we op het plein zagen is een gratis versie voor de stad, en een soort generale repetitie. Het echt spel zal zo dadelijk pas plaatsvinden, in de bergen, tussen de oude Inca-ruďnes.

Op de berg zijn tribunes neergezet voor rijke toeristen en uitgenodigde bobo’s. Het gewone volk stroomt weliswaar massaal toe, maar zal het spektakel vanaf een naastgelegen berg slechts half en half en uit de verte kunnen aanschouwen.

Ik heb een kans om met een echte Incakoning op de foto te mogen. Zo’n kans laat je niet liggen.

Inca-ruďnes, een perfecte achtergrond voor de echte uitvoering van het Inti Raymi-spel.



Meisjes met baby lama wachten op toeristen. We ploffen neer op de berg, op een plek waar we niets van het spel kunnen zien, maar daar kwamen we ook helemaal niet voor.

Hannie ziet hoe de buren een emmer vol gevulde guinea pig hebben meegenomen, bij wijze van picknick. Ze knikt vriendelijk naar hen, waarop ze direct een stuk vlees aangeboden krijgt. Het smaakt erg goed.

Oude vrouwtjes, moeders met kinderen op de rug, iedereen loopt over de berg heen en weer. Het is hier en daar toch vrij steil en soms glad. Oppassen dus.


Achter de schermen lopen de spelers zich warm. Het gaat nu bijna beginnen. Wij lopen maar weer naar beneden.



Hannie heeft de avocado ontdekt en neemt die nu bij iedere lunch en ieder diner. Ieder restaurant maakt het weer anders klaar. Ze is er dol op.

Vroeg naar bed.