HOME dag 5 Peru 2010 dag 6 - Colca Canyon dag 7

De hutjes stellen niets voor, ze zijn klein en er staat een bed. De ene deur klemt, de andere deur gaat niet dicht, het is altijd wat. We hebben een mooie begonia voor de deur.

Mama Tandoori zeurt door het ontbijt heen maar Hannie en Sarah laten zich de pannenkoeken goed smaken. Ik beperk me tot een ontbijt van Marsen. Twee van de studenten zijn vannacht ziek geweest, een van hen is het nog steeds.

Maribelle legt het een en ander uit over de vegetatie. Een insect dat zich met cactussappen voedt blijkt bij uitpersen zeer geschikt om mee te verven.

Een stukje loop ik voorop, een kleine beklimming van 280 meter. Als ik even wacht op Sarah om te rusten en een foto te nemen, verzucht ze: I hate you, you have virtually no training, you’ve just started the journey, you smoke, you’re 41 years old, you carry 10 kilos on your back, and you’re the first one up on the mountain! I just may have to throw you off.


Bovenop de berg komen we bij in de schaduw en wachten tot iedereen weer bij elkaar is.

Een oud mannetje wil met ons op de foto. Hij wil trouwens met iedereen op de foto. Ach natuurlijk, het is een toeristenmannetje, hij wil er wel een paar soles voor hebben.

De mannen, degenen die nog kunnen staan althans, poseren met het toeristenmannetje.

Een toeristenvrouwtje laat ons enkele cactusvruchten proeven, ze smaken heerlijk. Een beetje zuur, maar heel sappig. We gaan over tot een kleine aankoop voor later bij het zwembad.

Een slingerweg langs de berg.

Graf van De Onbekende Toerist.

De Oase komt in beeld. Het is erg warm, het liefst nemen we van hier af een aanloop en duiken direct in het zwembad. Aan de overkant zien we het pad dat we morgenochtend naar boven moeten lopen.

Ik ben al aan de overkant van het water en zwaai naar Hannie. Mooi, ik ben lekker vroeg op bestemming. Toch niet, de studenten en ik weten niet precies in welke lodges we verwacht worden.


Hannie maakt de oversteek. Intussen liggen de studenten en ik een half uurtje ergens in het gras. Naast ons een onbemande bouwval met lauwe flessen cola. We leggen 5 soles neer voor een flesje.

Bijna op bestemming, al staan we bij de verkeerde oase. Voor wie er ooit nog eens terechtkomt: 'Paradise' is 10 minuten verder dan ‘Eden’. Het is maar dat je het weet.

De hutjes zien eruit alsof je in de rimboe zit.

Het zwembad is koud maar heerlijk. Wel snel afdrogen en insmeren met deet.


De lunch gebruiken we natuurlijk buiten. Mama Tandoori gooit de soep over tafel en klaagt daarna over het eten. Ze wordt nu door niemand meer serieus genomen.


De studenten blijken ook nog een fles pisco te hebben meegenomen. Die hebben ze 2 dagen verstopt gehouden. Nu besluiten ze die aan te breken, dan hoeft die morgen niet mee naar boven te worden gesjouwd. De pisco smaakt goed en wordt zonder veel moeite opgedronken.

Gezeten bij het zwembad – nu de zon onder is waagt niemand zich er meer in – vertelt de meneer van de ezels in een half uur meer over Peru dan wat we van alle gidsen samen in 3 weken horen.

Een werkman – ik geloof een neef van de eigenaar; de broer van de eigenaar runt de naastgelegen oase, het is letterlijk een grote familie – gebruikt de ezels voor het sjouwwerk. De ezels zijn te huur om mens en bagage morgen 1200 meter bergop te vervoeren. We zullen er over denken.

Stilleven met cactusvruchten en zwembad.

Ter ere van het WK voetbal spelen de toeristen tegen de lokale bevolking. Bij 8-0 begint het duidelijk te worden waarom Peru niet aan het WK deelneent.

Hannie en ik maken een ommetje bij de rivier.

Hannie en palmbomen.

Er zit een steentje in mijn schoen.