HOME dag 4 Peru 2010 dag 5 - El Condor Pasa dag 6

Snel wat straatbeelden op de foto gezet en dan de bus ingedoken. We reizen verder vandaag.

Als je uit het raam kijkt en je ziet dit, dan weet je dat je een mooie dag tegemoet gaat.

Onderweg stoppen we in een klein plaatsje, louter en alleen om de souvenirsomzet te verhogen. We zien uit de verte de dansers snel opspringen wanner de bus nadert. Muziek schalt uit een luidspreker en ze beginnen rondjes te draaien. Een beetje nep allemaal. Maar ach, het hoort erbij. Ik koop 2 popjes van 100% baby-alpacawol.

Je durft nauwelijks af te dingen, maar als je het doet en je aanbod wordt geaccepteerd weet je niet hoe snel je moet afrekenen, al was het alleen al omdat de bus weer vertrekt. Als je niet zo snel had afgerekend – kom je een week later achter – had de prijs nog veel lager gekund.

Ik heb een hoed gekocht tegen de zon. Op de achtergrond El Mismi.

Poseren met de gids.

Nog een tussenstop. Op de achtergrond is goed te zien dat sommige streken niet kaal en droog zijn, maar goed te bewerken voor landbouw. Hierboven, waar wij staan is, is het niettemin kil.

In de diepte zien we 3 meertjes die met wat fantasie de vorm hebben van Peru, Equator en Colombia.

De bussen waren steeds ruim en comfortabel genoeg, berekend op de Amerikaanse, Europese en Australische toerist, en zelfs iemand uit Chili.


El Condor Pasa. Ja, de condor komt voorbijgevlogen op de Cruz del Condor. Honderden mensen verzamelen zich voor dit indrukwekkend vertoon.



Deze is niet echt. Staat in Cabanaconde.

Een andere bus brengt ons verder naar het begin van de Colca Canyon-trek. De gidsen kennen elkaar, en met een gerust hart vermengen wij ons met een nieuwe groep. Volgens een plaat aan de muur moet de trek een eitje zijn.

In Cabanaconde gebruiken we een lunch en slaan water in voor de trek. Ik verwar de nieuwe gids met die van het vorige gezelschap, ze lijken in mijn ogen sprekend op elkaar. Deze heet Maribelle. Ze vraagt of er vegetariërs in het gezelschap zijn. Die zijn er niet. Maribelle haalt opgelucht adem. In Peru eet je vlees, niet zeuren.

Op weg. Een groep van acht personen. Het is even wennen om met rugtassen te lopen, maar al snel hebben we het onder de knie. We zien wel dat we opvallend veel meer bagage bij ons hebben dan de anderen, we doen iets verkeerd, lijkt het.

De Colca Canyon is mooi, groot, hoog en laag, warm en heel erg droog. Met lopen ontstaan er al snel groepjes. Todd, Chris en Phil, drie Amerikaanse studenten, lopen meestal vooruit.

Sarah is ook vrij rap. Ik loop soms met haar op, maar vaak met Hannie iets daarachter. Als laatsten zijn daar Todd II met Abigail, zij hebben het iedere dag zwaar. Als het naar beneden gaat lopen ze liever naar boven, gaat het naar boven hadden ze liever naar beneden gelopen.

De gids heeft opeens een broer die meeloopt, zij lijkt zelf ook niet helemaal te snappen waar die nu ineens vandaan komt. De gids loopt dan eens met die, dan met een ander, maar zorgt er altijd voor dat de laatsten niet ergens achterblijven en door condors worden opgepeuzeld.

Beneden in de diepte, een kilometer lager, zien we de plek waar we morgenmiddag zullen arriveren. Het wordt de oase genoemd. We kunnen nu al niet wachten.


De kronkelpaadjes geven een goed beeld van de steilte van de berg. Het is dan niet zo erg dat de zon even achter de wolken is.

We weten dat we de Colca over moeten steken, maar de brug komt maar langzaam dichterbij. De bergen bedriegen je ogen nu eenmaal altijd. Alles is ver en groot, zo lijkt het, maar in werkelijkheid is alles nog veel verder en veel groter.

We wachten een uur voordat Todd II en Abigail beneden zijn. Tot onze verbazing trekken de 3 studenten elk een fles bier uit hun rugtas. Voor speciale gelegenheden. Ondertussen passeren wat ezeltjes.

Aan de andere kant gaat de weg direct heel steil naar boven. Soms lijkt het geen gek idee om je door een ezeltje te laten rijden op deze paadjes. Morgen zullen we horen dat dit ook echt tot de mogelijkheden behoort.

We zijn er bijna. Bordjes wijzen ons nu al naar de oase, een dag te vroeg. We lopen de bar binnen. Bar? Behalve de prijslijst is er niets dat aan een bar doet denken. Niettemin laten we ons de grote bieren goed smaken.

Als we een fles willen hebben lopen we achterom naar het huis/de keuken en vragen om een nieuwe. De mensen spreken geen woord Engels, je steekt gewoon een aantal vingers op voor het aantal flessen dat je wilt hebben

Er is een ijskast maar de flessen worden in een teil water koel gehouden. Proost.

In de bar maken we eigenlijk pas voor het eerst goed kennis met elkaar. Iedereen vertelt mooie verhalen en anekdotes van deze en andere reizen. Andermaal blijkt dat 3 weken vakantie uitzonderlijk kort is. De meesten reizen maanden achter elkaar door verschillende landen.

Todd II blijkt een meesterverteller, goede timing en droge humor. Hoe hij het uithoudt met zijn vrouw Abigail is een wonder, ze is neurotisch en klaagt de hele dag over van alles en nog wat. Een soort Mama Tandoori.

We genieten van een inheemse soep. Het water is gekookt, weten we, dus niemand zal er ziek van worden.