Vakantie Nepal 2008

Kathmandu, 12 oktober 2008

Kijken en Bekeken Worden

Een hele dag om rond te lopen en spullen te kopen. Klinkt goed. Hannie is weer op de been, we hebben vroeg ontbeten en gaan tot onze eigen verbazing nog daadwerkelijk iets ondernemen. Onder de wijk Thamel ligt de wijk Lalitpur, waar de 'central zoo' gelegen is. Dit willen we graag zien. Het is een kilometer of 5 lopen, wat voor ons natuurlijk niets voorstelt. Inmiddels lopen we er kennelijk ook niet meer bij als beginnende toeristen, want taxi's, rikhsha's en tuk-tuks laten ons veelal met rust. In Thamel word ik nog wel regelmatig aangesproken door verkopers van tijgerbalsem, hashies, schaakspellen, muziekinstrumenten en tal van andere artikelen, en ik krijg wel 3 keer te horen dat ik echt niet meer op deze schoenen rond kan blijven lopen, ze hebben een flinke opknapbeurt nodig. Maar daarbuiten blijft het rustig.
Je ziet in Kathmandau heel wat jongens hand in hand met elkaar lopen. Eerst denk je dat het goed gesteld is met de homo-emancipatie in Nepal, maar dat is niet helemaal waar. Illegaal is het niet, maar het is zeker niet algemeen geaccepteerd. Het hand in hand lopen is dan ook niets anders dan een teken van vriendschap.
Het is opvallend hoeveel winkels er bij elkaar in dezelfde straat zitten die dezelfde koopwaar aanbieden. We lopen door een straat met 20 'vrolijke trekkers', dan een straat met 20 bloemenboeren, dan weer eentje met 20 bouwmarktjes. We blijven even kijken bij een boekenwinkel die wat vogelplaten voor het raam heeft hangen. Pas op, bij schaken geldt: aanraken is zetten. In Kathmandu geldt: stilstaan is kopen. Of in ieder geval een uitgebreid verkooppraatje aanhoren. Daar is hij al. Namaste.
Meneer Vogelplaat heeft binnen nog veel meer mooie tekeningen, kom maar eens kijken. Komen wij uit Nederland, dat is ook toevallig, zijn boek is ook in het Nederlands vertaald. Het is een mooi boek, maar is koop het niet. Ik koop een vogelplaat van een neushoornvogel.
Hoewel we nauwelijks meer ongevraagd worden aangesproken, trekken we wel degelijk de aandacht. Met name Hannie, want met haar 1m88 torent ze hier tientallen centimeters boven iedereen uit. Mensen blijven staan, monden vallen open, en ze wordt nagewezen. Het is grappig om te zien, maar ook wat vermoeiend.

Bestemming 'Central Zoo' is bereikt. Als toerist betaal je 5 keer meer dan als niet-toerist voor een toegangskaartje, wel Rs. 150. De dierentuin is best goed onderhouden, beter bijvoorbeeld dan die naast het Natuurhistorisch Museum in Parijs, waar de beesten het echt niet naar hun zin hebben. Mijn aandacht gaat vooral uit naar de vele vogels van groot formaat. Ik vergaap me aan de intens lelijke Javaanse Maraboe, jee wat istie mooi!
Ondertussen wordt Hannie aangegaapt door tientallen nieuwsgierige kinderen. Ze is in haar eentje een grotere attractie dan alle dieren bij elkaar.
Zomaar door het park loopt een olifant. Als we Chitwan Park niet hadden bezocht, zouden we liever een eindje omlopen. Maar nu maakt hij nauwelijks indruk op ons. Nee, dan de black-necked stork die helemaal geen zwarte nek heeft maar een blauwe, die spreekt veel meer tot de verbeelding. Enkele kinderen willen zien hoe mijn digitale fototoestel werkt. Ik laat de foto's zien die ik zojuist genomen heb, ze vinden het prachtig. Ik merk dat een jongeman al een tijdje als een schaduw achter me aanloopt, maar wat hij van me wil is me niet duidelijk. Wel controleer ik even of mijn geldbuidel nog altijd stevig op mijn buik zit. Ik geef hem de kans om me aan te spreken, waar hij geen gebruik van maakt. Het wordt nu vervelend, en Hannie heeft ook genoeg van de kinderen, we gaan er weer vandoor.

We hebben nog veel te veel geld bij ons. Hoe gaan we dat kwijt raken? Hannie gaat naar het hotel om een uiltje te knappen. Zo raak je je geld niet kwijt, dus geef ik het uit voor twee. In geen tijd leer ik de kunst van het afdingen. Een neushoorn van 900 rs. verandert van eigenaar voor 250 rs. Diverse tassen, kettingen en kledingstukken gaan voor hooguit de helft van de prijs. Als je laat merken dat je een item echt graag wilt hebben, betaal je veel meer. Hang als toerist dus niet de toerist uit. Bij het aangeprezen 'Amrita Arts and Crafts' doet men niet aan korting. Het is een soort wereldwinkel, de opbrengst komt direkt ten goede van de makers uit Nepal en Tibet. Als Hannie weer in beweging is, komen we hier terug en kopen de winkel leeg. Met nog enkele lekkere theetjes, vormen de aankopen van vandaag een kwart van onze bagage.
Bagage... het dringt weer tot ons door, morgen zijn we hier weg. Op een dakterras doen we de vakantie in vogelvlucht even over. Op het dakterras naast ons zien we Joe, met wie we nog even praten. Thamel is klein. Vandaag zien we ook nog Claudia, Aiden en Michelle (het Canadees/Australisch koppel) en de 2 zwaargewichten uit Israel. Namaste.

In een poepchique Thais restaurant eten we voortreffelijk. We drinken wat cocktails in een muziekcafé waar we onze schoenen bij de deur moeten laten staan. Iedereen zit aan lage ronde tafels, op kussens, en luistert naar een Nepali rock-coverband. Solo's van Santana worden moeiteloos nagespeeld. Dan is het 11 uur en wordt de eigenaar bang om zijn vergunning te verliezen. De band speelt nog snel 1 nummertje voordat de stekker eruit gaat. Zelf redden we het nog net tot het hotel voordat bij ons ook de stekker eruit gaat.