Vakantie Nepal 2008

Kathmandu, 23 september 2008

Verontrustende Vooruitzichten

Good morning, Kathmandu.
Tot een stevige wasbeurt was het gisterenavond niet meer gekomen, tijd dus voor een frisse... eh... verkwikkende... eh...
"Liefje, ik zou maar een douche nemen in plaats van een bad. Het water is helemaal geel. En hou je mond stijf dicht als je er onder staat."
Gekscherend spraken we gisteren nog het vermoeden uit dat het hotel zelf haar sterren achter haar naam had geplakt, nu vermoeden we dat niet meer.
Het ontbijt buiten, naast het hotel, is smakelijk. We zitten naast een exotische struik die een nog exotischere geur afgeeft, maar het kan ook ons vers gewassen haar zijn dat we ruiken. Plotseling springt Hannie bijkans op tafel, waarop een dame in schoolmeisjeskniekousen met verse koffie komt aangelopen, maar Hannie wil geen koffie, ze reageerde op een muisje dat voorbij liep. Flora en fauna sluiten ons in. Vogels begroeten ons, een mus, een duif en een kraai. Niet de meest verrassende varieteit. Ik hoop op meer, de komende dagen.
SNP, onze reisorganisatie, heeft als catchphrase: De kunst van het ontdekken. Ik heb mij dit ter harte genomen om zodoende mijn luiheid om de Lonely Planet door te nemen goed te praten. Voor mij is alles nieuw wanneer we deze ochtend door de toeristenwijk Thamel struinen.
Hannie zet de route uit naar 'Durbar Square', een klok wijst 9.11 aan, maar wij geloven niet in nummers.

Door de straten van Thamel banen wij ons een weg naar onze eerste bestemming, Durbar Square. Eigenlijk onze enige bestemming, want we besluiten: als we daar geweest zijn, 'zien we verder wel'. Ondanks dat we ons verre van een hoofdweg bevinden (er is niet eens een echte weg, er is alleen ruimte tussen huizen), is het hier een kermis van jewelste. Een onophoudelijk geclaxoneer van auto's, motoren en rikhsha's. Alles rijdt door elkaar heen, een wonder dat we nog geen ongelukken hebben gezien. Je weet dat je als verse toerist je niet als zodanig moet gedragen, maar het valt niet mee een kalme, gecontroleerde indruk te maken. Wat een lawaai. Wat een stank ook. Her en der liggen hopen vuilnis, wat gelukkig iedere nacht/ochtend wordt opgehaald.
Op Durbar Square zien we geen religieuze festiviteiten, zoals we misschien verwacht hadden. Er is een staking uitgeroepen door de organisatie van het komende Dashain-festival. Voor het eerst sinds 1757 krijgen ze geen subsidie van de overheid. (Volgende week krijgen ze dit alsnog.)
We wandelen door de menigte, het is warm. Af en toe worden we door een gids aangesproken maar we bedanken. Dan zien we 2 holy men, ze zijn bont beschilderd en drentelen wat in het rond, heilig te zijn. Ik mag een foto maken, maar dan komen ze direct dichterbij om een aalmoes. Dat hoort zo. Ik ben nog niet gewend aan de valuta en begrijp dat ik te veel geef. Ik beledig ze hiermee en ze kunnen dit niet accepteren. Bij nader inzien blijkt dat ik te weinig geef. Met 100 roepie elk nemen ze genoegen, elk 1 euro.
Er zitten veel mensen met etenswaar op straat, en ook veel bedelaars. Als je iemand passeert, hoor je niet over iemands voeten heen te stappen, dat zijn slechte manieren en kan als beledigend worden opgevat. Oppassen dus. Voor sommige bedelaars maken we daarom een kleine omweg, anderen hebben geen benen dus kun je daar ook niet per ongeluk overheen stappen.

Even later zitten we 3 verdiepingen boven het feestgedruis van een brede straat te genieten van een cola (30 cent) en een Everest-bier (170 cent). Tisni! (Dat is 'proost' in het Nepali, hoewel ik over een week, 100 km verder, een paar keer vreemd wordt aangekeken als ik dat zeg.)
Hannie leest enkele passages uit ons handboek die de spanning wat opvoeren. Het blijkt dat ziekte of ongeval van gids of drager onder onze verantwoordelijkheid valt als werkgever. (Later horen we dat dat sterk is overdreven en bovendien sowieso niet voor ons van toepassing is, omdat onze reisorganisatie hun werkgever is.)
Ik kijk naar beneden en zie heel veel Suzuki's en heel veel motoren, wendbare voertuigen, niet te groot en handig in de straten van Kathmandu, en uiteraard minder duur. Ook zie ik dat vooral jongeren opvallend veel t-shirt dragen met een afbeelding van hun helden uit het Amerikaanse showworstelen, dat hier mateloos populair is.
Ik bestel nog een bier. Hannie heeft geen dorst. Er worden echter 2 glazen gebracht. Waarschijnlijk denkt de ober - vergeet het woord ober, dat is veel te formeel, het is (niet denigrerend bedoeld) gewoon iemand die wat glazen inschenkt - dat we niet te veel willen besteden, maar die eerste indruk van zijn eerste indruk is onjuist. Het is niet ongewoon een 650ml biertje te delen.
Terug onderdeel van het straatbeeld, passeren we een Model Dental Clinic. Ik moet lachen want we zien de Clinic niet, die waarschijnlijk op de 1e verdieping zit, we zien slechts een metaalwerkplaats op de begane grond. Ik leg Hannie uit waar ik om lach maar halverwege mijn verhaal zie ik dat er rondom de werkplaats slechts woonhuizen zijn. We hopen dat we geen kiespijn zullen krijgen.
De huizen zijn veelal oud en vervallen. Twee-onder-geen-kap is geen uitzondering.
De drukte op straat is ongemakkelijk, zeker als je naast iemand staat die letterlijk 10 keer achter elkaar hetzelfde in zijn mobieltje roept. Je hoeft geen Nepali te spreken om te weten dat hij op luide toon een antwoord wil op de vraag: "Hallo, kun je me verstaan?"
De Nepali zijn toch zulke vriendelijke en rustige, bedachtzame mensen? Jazeker, maar Thamel is daar niet het beste voorbeeld van.

Haken en Ogen

Half in de middag gaan we terug naar het hotel, via een omweg natuurlijk, om wat meer van de stad te zien. Veel mensen dragen het nationale hoofddeksel, de Dhaka Topi. Voordat ons dit was opgevallen, had Hannie het artikel al menigmaal in een etalage zien staan, en had het gedetermineerd als een theemuts. Hier en daar zien we afbeeldingen van hakenkruizen, voor ons vreemd, maar in Nepal is het natuurlijk een symbool van het Hindoeïsme en van het Boeddhisme, een der vele symbolen.
We draaien een hoek om en, alsof de omgeving ons even goed duidelijk wil maken waar we nu eigenlijk zijn, staan we oog in oog met een heilige koe. Behalve dat we even stilstaan en met een boogje erom heenlopen, geeft niemand enige aandacht aan het beest. Als de koe de straat op loopt, krijgt ze alle ruimte. Het onophoudelijk toeterende verkeer, toetert meer tegen elkaar dan tegen de koe. Je weet het, van verhalen, van tv, maar toch sta je even gek te kijken.
We kunnen nog altijd niet wennen aan het verkeer, en we vermoeden dat er een instantie is die rijbewijzen weggeeft aan iedereen die er een wil hebben. Wat zou een verkeersexamen hier precies inhouden?
Hannie leidt ons zonder 1 keer verkeerd te lopen, terug naar het hotel, wat ik erg knap vind, want er zijn nagenoeg geen straatnaamborden te bekennen.
Uit nieuwsgierigheid kijk ik even wat de tv te bieden heeft. Er zijn een paar Nepali stations, heel veel Indiase kanalen, en - omdat we in een hotel zitten - enkele buitenlandse sport-en nieuwsaanbieders. Ik blijf steken bij een licht besneeuwd beeld, wat me toch als met een reflex doet opveren nog voordat ik het bewust herken. Het is tv-serie van The Hitch-hiker's Guide to the Galaxy. Douglas Adams verovert de wereld. Gisteren nog op het vliegveld van Doha, nu hier op televisie.

Het hotel mag dan 3 sterren hebben (wellicht dat dezelfde instantie die rijbewijzen uitgeeft dat ook met sterren doet), een pizza kan vandaag niet worden geserveerd. Maar wacht, dat heeft een goede reden: er is geen stroom. Stroom is in Nepal gerationiseerd.
In de foyer van het hotel hangt een schema waarop per week staat aangegeven welke uren er stroom is en wanneer niet, meestal verdeeld in ochtend, middag en avond. Niet alles werkt op stroom, of op gerationiseerde stroom. Zo doet de airco het vaak wel... maar ook weer niet altijd. Het is een puzzel. Een lichtknop geeft soms stroom aan een lamp, maar als de hoofdmonteur niet bij de installatie aanwezig is geweest, kan het ook zo zijn dat een lichtknop stroom geeft aan een andere lichtknop. Zet dus afwisselend en in verschillende combinaties alles aan en kijk wat er gebeurt.
Ten slotte, als je er helemaal uit bent, je snapt tot in de puntjes hoe de bediening van het lichtnet werkt, heb je ook altijd nog kans dat gewoon alle stroom uitvalt. Meestal staat er een kaars binnen handbereik.