De Vliegreis





Vliegreizen zijn over het algemeen niet zo vermeldenswaardig. Je kunt beweren dat "de reis het doel is" en ik kan daar op sommige momenten een heel eind in meegaan, maar als het een vliegreis betreft, gaat dat allerminst op. Een reisdag moet over het algemeen beschouwd worden als een verloren dag. En als je het vliegtuig neemt, heb je doorgaans met twee reisdagen te maken, dus twee verloren dagen. Vlieg je ook nog eens met Iberia, dan heb je kans op drie verloren dagen.
Tijdens de tussenstop in Madrid - speciaal ingelast om ons de modern vormgegeven terminal te laten bewonderen - geeft ons in ieder geval de gelegenheid om een sigaretje te roken, iets wat niet overal ter wereld meer mogelijk is. De hal is zo lang dat er bij eventueel ruimtegebrek buiten, gemakkelijk binnen een vliegtuig zou kunnen opstijgen of landen.




Het vliegveld van Tenerife steekt hier schril bij af, maar heeft als bijkomend voordeel dat je reeds binnen tien minuten met je koffer buiten staat.
De aansluiting op de terugweg was op papier al erg krap (50 minuten) maar in praktijk bleek dit nog krapper. Zoals overal ter wereld heeft 99% van de mensheid werkelijk geen idee hoe je moet boarden. Als iedereen meewerkt zit iedereen binnen twee minuten. Maar als iedere passagier minutenlang in het gangpad blijft staan en eerst uitgebreid de koffer een plek geeft [lees: koffer zinloos tegen andere koffers in een vol bagagevak aanduwt en verbaasd kijkt waarom de koffer niet 'wil'], zich van kleding wil ontdoen [lees: jasje uit, jasje aan, jasje uit, vest uit handtas, handtas weg, handtas weer te voorschijn, jasje opbergen, vest toch uit want het is eigenlijk best wel warm, vest toch weer in de buurt houden want misschien wordt het straks kouder, je weet ten slotte nooit], en toch eigenlijk wel een krantje wil hebben die even daarvoor nog werd afgeslagen [want ja, voordat we eindelijk eens opstijgen, dat lijkt nog wel even te duren, zo te zien], dan duurt het niet minder dan drie kwartier voordat iedereen zit. En mis je dus de aansluitende vlucht.
Hadden we de vlucht wel gehad, dan hadden onze koffers nog in Madrid blijven overnachten, dus per saldo waren we beter af. Maar we nemen voortaan geen Iberia-vlucht meer met slechts 50 minuten overstaptijd.

De gate was gesloten, al stond het vliegtuig nog vijf minuten niks te doen. Wij moesten ons vervoegen bij een balie, alwaar we een hotelvoucher kregen, en werden doorgeboekt naar de vlucht van de volgende ochtend. De koffers, die nu net van boord van het eerste vliegtuig kwamen, wilden we trouwens wel hebben (Hannie had haar medicijnen daar ingestopt). Dit bleek een bijzonder lastig probleem. Hiervoor moesten wij over een uur naar hal 2 gaan en daar nog eens vragen. Verstandig genoeg gingen we zonder te wachten naar hal 2 (want de gemiddelde Spanjaard spreekt zeer slecht Engels, zo wisten we) waar we bij de derde balie hoorden dat we over een uur onze koffer zouden kunnen verwachten, en wel in hal 3. In hal 3 (waaruit je niet meer terug kunt naar hal 2, let dus goed op) kregen we na een uur te horen dat we ons geen zorgen hoefden te maken over de bagage, die zou direct naar Amsterdam doorvliegen. Nee, we wilden de koffer NU hebben. Bezorgde gezichten. Dat kon niet. Toen kon het wel, als we dat nu maar een uur eerder hadden gevraagd. Maar goed, als we dat nu echt wilden, wat ze maar niet konden begrijpen, vooruit dan maar, maar we zouden nog een uur moeten wachten. Toen een der medewerkers me recht in de ogen keek - iets wat ze zeer opvallend steeds vermeden - en zag wat ik dacht, verzekerde hij me dat de koffer er in een kwartier zou zijn. Kennelijk was ik goed leesbaar, in het Nederlands, Engels of Spaans, het was volkomen duidelijk.
We spendeerden deze verloren tijd in een leger en leger wordende terminal, hier en daar draaide een koffer zinloos rondjes op een transportband, in gezelschap van een ander gestrand echtpaar. Zij waren enkele dagen in de weer geweest een gestoorde zus uit handen te krijgen van de Spaanse bureaucratie. De missie was niet geslaagd. De zus mocht niet mee naar Nederland. Het zou een zaak worden voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Niet de (ex-)Minister van Buitenlandse, maar die van Economische Zaken was onze buurman in het vliegtuig de volgende ochtend. Ook hij en zijn vrouw waren gestrand. Ze leken niet anders gewend te zijn van Iberia.
Het vliegtuig taxiede wat in het rond. De man van het echtpaar van gisteren meldde ons dat hij had gehoord van zijn broer-met-teletekst dat het gemiste vliegtuig gisterenavond 25 minuten te vroeg was geland op Schiphol. We bedankten hem voor deze informatie. Het vliegtuig taxiede nog wat in het rond.
Het vliegtuig taxiede zo ver in het rond dat we bijna konden zwaaien naar het hotel waar we net vandaan kwamen. Zouden we per snelweg naar huis worden gebracht? Veel gekker moest het echt niet worden. Hoewel ik de snelweg op dit moment wel prefereerde boven de luchtweg, aangezien ik net bij het boarden gezien had dat de klokken van twee corresponderende computers verschillende tijden aangaven: vier minuten zat ertussen. Dat leek me niet geheel in orde.
Nadat het vliegtuig nog even wat in het rond had getaxied, besloot het opeens op te stijgen en waren we in geen tijd weer thuis.