San Sebastián



Als je het hebt over San Sebastian, dan heb je het over dingen doen. De lijst van dingen die er te doen zijn, is kort en overzichtelijk. Je gaat erheen, of je gaat er vandaan. Blijven doe je er niet. San Sebastian nodigt dus uit tot activiteit, en dat was precies onze bedoeling.

Het was avond bij aankomst. Het hotel was maar een klein stukje lopen vanaf de veerpont. Alles is maar een klein stukje lopen, want San Sebastian is maar klein. 4 tot 7.000 bewoners - een beetje afhankelijk van het seizoen. Maar omdat je niet precies weet waar je moet zijn, blijft het hotel 'ver weg' tot het moment dat je er voor staat. We checkten in, ploften neer, en gingen vrijwel onmiddellijk op zoek naar een restaurant.

Her en der in het stadje zagen we groepen mensen lopen in klederdracht - klederdracht die deed vermoeden dat we ons op het midden bevonden van de lijn Griekenland-Alkmaar - en sommigen hadden instrumenten bij zich. Dergelijke uitdossing hadden we al eerder gezien vandaag, voornamelijk veel die van de pont afstapten op Tenerife. We vroegen ons af of het deelnemers waren aan een traditioneel muziekfestival. Nu hier in San Sebastian zagen we ook nog enkele Pipo-de-Clown-wagens die kennelijk voor de gelegenheid van stal waren gehaald. Bij navraag aan de balie van het hotel bleek het San Sebastian te betreffen. Dit zei ons niets. Wat bedoelde de dame achter de balie?
Ze legde het nog eens uit: "Het feest van San Sebastian! Duh!"
Aha... juist... natuurlijk... ongetwijfeld het grootste feest van het jaar. We knikten tevreden maar hadden nog altijd geen flauw idee wat het precies inhield. De reisgids meldt geen enkele feestdag in midden-Januari. Het is en blijft een goed bewaard geheim.




We waren naar San Sebastian toegegaan, de volgende ochtend was het tijd om van San Sebastian weg te gaan. Daarmee hadden we alle mogelijke activeiten die deze plaats biedt gehad.
SNP had ons behalve de reis- en routebeschrijving ook enkele vouchers gestuurd. Een voor de reis, een stuk of 6 voor hotels, en eentje voor de transfer San Sebastian-Middle of Nowhere. Middle of Nowhere is op La Gomera al snel bereikt, een taxi dropte ons een kilometer of 7 buiten het stadje. Voordat we begonnen aan de eerste wandeling, keken we om en zagen we San Sebastian nog liggen. 7 kilometer is niet veel, maar de weg naar het beginpunt is wat saai en overbodig vermoeiend. De eerste wandeldag heeft de kortste afstand van alle (9 km.) en dat is niet zonder reden. Je moet echt wennen aan de bergen, de omgeving, de ondergrond, je schoenen, het lopen met bepakking.
We zwaaien de taxichauffeur na en zwaaiden ook nog even naar San Sebastian. Tot over 5 en een halve dag! Nu was het echt begonnen. De route ging direct steil naar beneden, door een droog cactuslandschap en langs bijennesten. Het eerste 'dier' dat we zagen was het skelet van een lammetje.
We hebben inmiddels wat wandelingen gemaakt en weten dat wanneer de weg plots 400 meter steil naar beneden gaat, het slechts een kwestie van tijd is of hij gaat weer 400 meter steil naar boven. Maar waar we uitkwamen was inmiddels geen San Sebastian meer te zien.


Op de laatste wandeldag liepen we bijna drie maal de afstand die we de eerste wandeldag liepen. Als de route andersom was geweest, hadden we al de tweede dag de veerpont terug naar Tenerife genomen, en daar dan nog 4 dagen in het zand gezeten. Nu waren we doorgewinterd. Echter, het lopen ging ons dan wel wat beter af, die afstand van 24 km was toch net iets te veel van het goede. Na 18 km konden we San Sebastian zien liggen, en ondanks beter weten krijg je dan toch het idee dat je er eigenlijk al bijna bent.
Dat is niet zo.
Sterker nog, dat is helemaal niet zo!
San Sebastian leek steeds verder weg te liggen. Misschien begonnen we te hallucineren. Onze voeten deden pijn, onze schouders konden eigenlijk niets meer tillen. Waar we het stadje inliepen ging het wandelpad over in een geasfalteerde weg. Dit maakte het lopen alleen maar zwaarder: als je van een berg naar beneden loopt, is meer variatie minder zwaar. Oneffenheden zijn juist welkom. De laatste kilometer van de wandeling werd zodoende de zwaarste van de hele dag.






We hadden 90 km gelopen in 6 dagen. We waren klaar om weer naar huis te gaan. Het was mooi geweest. Maar zo gemakkelijk kwamen we nog niet van het eiland. Hannie was haar portemonnee kwijt. Had ze die misschien laten liggen in het restaurant waar we de avond daarvoor hadden gegeten? We waren vreselijk moe geweest en konden niet met zekerheid zeggen of we alles van tafel hadden meegenomen.
Je portemonnee kwijtraken is altijd vervelend, maar als je pinpas, creditcard en rijbewijs er inzit, is het dubbel zo vervelend. En als dat gebeurt wanneer je geacht wordt 2 uur later op de veerpont te staan en hier nooit meer terug te komen, is het nog veel vervelender.
Snel naar het restaurant. Helaas, dat is gesloten en gaat vanmiddag pas open. Vanmiddag zitten wij op Tenerife. We kunnen geen pont later nemen, anders missen we het vliegtuig. Op de deur van het restaurant staan wat telefoonnummers en een naam. Ik noteer dit alles en laat de dame van het hotel zodadelijk bellen. Die spreeekt Engels en Spaans en zal beter dan ik kunnen uitleggen hoe de vork in de steel zit.
Terug in het hotel vertel ik haar het verhaal en geef haar de telefoonnummers. Ze besteedt er grote aandacht aan. Ik geef haar ook de naam, senor Cerrado Martes. Ze bekijkt de naam, kijkt ons aan, en barst dan in een schaterlach uit. Wat is er zo grappig aan de naam? Ze weet zelf niet hoe de eigenaar heet, maar ze weet heel zeker dat hij niet Cerrado Martes heet. Niemand heet namelijk Dinsdag Gesloten.
Terug op de kamer blijkt Hannies portemonnee daar gewoon nog te liggen. Een opluchting maar toch ook een slecht begin van de dag. We weten dan nog niet dat het nog slechter zal eindigen.


San Sebastian by night