Het Geld



Het is gemakkelijk om te zeggen dat een rondwandelreis door La Gomera onbetaalbaar is. Maar letterlijk gezien valt dat reuze mee. De reis zelf is een paar honderd euro per persoon. Maar als je jezelf rijk rekent door te bedenken wat je hier allemaal niet zult uitgeven als je daar bent, is dat bedrag al snel terugverdiend. Tel je daar ook nog eens bij op wat je daar allemaal niet zult kopen als je daar bent, dan kom je al bijna met winst weer thuis. Er is daar nu eenmaal niet zoveel te koop, en was het er wel dan kom je daar niet eens aan toe.

Geld speelt dus geen rol. Behalve de vooruitbetaalde vlucht en overnachtingen hebben we maar een keer een groot bedrag uit kunnen geven. Dat was toen we de kaartjes voor de veerboot kochten. Retourtjes. Dat is handig, dan hoef je op de terugweg niet weer in de rij te staan, althans niet in dezelfde rij. En bovendien kreeg je anderhalve euro korting. De aanschaf van een retour blijft een gok. Stel dat je boot een slechte afvaarttijd heeft over een week, en je moet een andere nemen. Of stel dat je een boot later wilt nemen omdat je eerst nog anderhalf uur naar je portemonnee wilt zoeken die je per ongeluk verstopt hebt. Maar ons bleek het goed uit te komen. En zo was Fred Olsen toch iets minder de duurste.
Aan boord na een lange reis- en wachtdag had ik grote dorst en bestelde een maatbeker bier. Ik legde een tientje neer en verwachtte dat ik het wisselgeld wel als fooi zou kunnen gebruiken. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik zeven euro twintig terug. Ik was zo uit het veld geslagen dat ik vergat om fooi te geven en ook vergat om de emmer bier direct na aanpakken aan mijn mond te zetten. Drinken op zee vereist enige oefening.




Een goed restaurant heb je niet op La Gomera, wel veel restaurants die ongelofelijk goed hun best doen, wat soms nog lekkerder uitpakt. Soms ook niet inderdaad, maar dat geeft niks. Het eten is goedkoop, het bier is billig, de wijn kun je in de meeste gevallen beter in de fles laten.
Onderweg kochten we hier en daar een reep chocola en wat blikjes fris. Bij aankomst namen we elke vooravond direct bij inchecken wat flesjes mee naar de kamer, en daar hielden de uitgaven wel zo'n beetje op.
Onee, ik vergeet nog de rustdag, toen we maar 10 kilometer liepen en de hele middag overhadden om ons vol te proppen. Bij de supermarkt konden we steeds weer geen keus maken tussen het ene en het andere merk, en kochten we dan maar beide merken. Bij de kassa moesten we nog niet de helft afrekenen van wat we thuis op een gemiddelde zaterdag kwijt zijn.