De Gastvrijheid





Je hebt op een rustig eiland dat La Gomera is, niet veel te maken met andere mensen. De hele dag loop je door berg en dal, je ziet bijna niemand, het zal je eigenlijk worst wezen hoe de mensen zich gedragen. Toch is het natuurlijk heel aangenaam om je welkom te voelen. En dat voelden we ons.
We spraken niet veel mensen. Aan het eind van de middag check je in, vroeg in de ochtend check je uit.
's Avonds ben je te moe om veel te ondernemen. Je zoekt een restaurantje uit, of - zoals in sommige dorpjes het geval was - je zoekt het enige restaurant op dat er is, je bestelt, je eet, je rekent af en je gaat slapen.
Nee, het is goed dat er niet veel te beleven is, want daar kom je als wandelaar ook helemaal niet aan toe.

De meeste andere bezoekers zijn ook wandelaars, en de meeste daarvan zijn van Duitse origine. Ik weet niet waarom het naar verhouding zoveel Duitsers trekt. Het kan ook een toevalligheid zijn geweest dat we veel Duits hoorden praten. We waren er maar kort en we zagen maar weinig mensen.
In ieder geval waren er zeker ook een stuk of wat Duitse hotel-exploitanten. De meest in de herinnering springende was wel de dame die het guesthouse in Hermigua runde. In alle dorpen waren de mensen aardig en behulpzaam, zowel de mensen van de hotels als de lokale bevolking, maar de dame van hotel "Ibo Alfaro" spande de kroon.


Bij aankomst na de eerste wandeldag begroette ze ons hartelijk, nam meteen een van de rugtassen aan, overhandigde ons de sleutel en gaf tekst en uitleg over de aankoop van versnaperingen. Als je iets uit de ijskast wilde, pakte je het gewoon, je noteerde de aankoop op een vel papier, en de volgende dag zou het totaalbedrag wel worden afgerekend.
Een half uur nadat we onze intrek hadden genomen in de prachtige kamer, kwam ze vragen of alles naar wens was en of we nog vragen hadden. Alles was naar wens en we hadden geen vragen. Toch wel, zo wist ze ons te vertellen, wij wilden vast weten waar we vanavond konden eten. Inderdaad, dat was waar. Ze legde het ons uit.
Mooi, dat was dat. Nu moest ze snel met de auto naar San Sebastian om op tijd bij de pont te zijn. Morgen zou ze weer terugkomen, maar dan waren wij alweer onderweg. Geen nood, wij kregen de sleutel en mochten doen alsof we thuis waren. Zo verbleven wij - als enige gasten! - met sleutel, in een schitterend hotel, en konden doen wat we wilden. Natuurlijk wilden we niets doen, we wilden eten, slapen en weer verder lopen. Maar het feit dat ze ons dit grenzenloze vertrouwen schonk, maakte dat onze week na 1 dag al niet meer stuk kon. Geweldig! Ik werd er stil van.
Door het getoonde vertrouwen kon ik het niet nalaten een hogere omzet te genereren dan ik had gepland. Een halfje wijn liet zich uitstekend smaken.
Vier dagen later waren we opnieuw bij haar te gast. We arriveerden dit keer kennelijk vroeger dan zij had gedacht. Maar op de tafel lagen reeds diverse sleutels voor verwachte wandelaars.
We kenden de procedure en bedienden onszelf, onder het genot van een heerlijk zonnetje.
Het is goed gesteld met de gastvrijheid op La Gomera.




het riante buffet