HOME dag 9 Dag 10 - Wandeling Nant, Zwembad, 16 juni 2013 dag 11
Het is vandaag dertig graden in de schaduw. Dat is best uit te houden. Maar je snapt al dat er weer helemaal geen schaduw is. Typisch een dag om bij het zwembad te blijven, een beetje te lummelen, veel te drinken en weinig te doen. Wat denk je dat Mama en Ome Lutek besluiten? Precies, een wandeltocht door de bergen.
We komen echter niet verder dan het dorpje Nant, hier een uur vandaan. We doen daar dan ook een uur over. Daar besluiten we echter niet verder te gaan maar terug te lopen. Gelukkig, er schuilt nog enig verstand in mijn dragers. In Nant speel ik ter verkoeling fijn wat in de fontein en klim ik in een standbeeld. Standbeelden in Frankrijk zijn raar. In Canet-en-Roussillon zagen wij een dozijn standbeelden van zittende figuren, wat dus nooit standbeelden kunnen zijn. Hier in Nant gaan ze een stapje verder en zien we een standbeeld voor mensen die gevallen zijn. Gevallen? Dan kunnen ze voor mij ook wel een paar standbeelden oprichten. Heel vreemd allemaal. Maar zolang ik er in kan klimmen, ben ik al blij.
Op de terugweg val ik in de draagzak in slaap en mis derhalve volledig het voorval met de slang en de dikke pad. Ik heb het van horen zeggen: een slang was bezig een pad te verorberen, en niet zo'n kleintje ook. Samen lagen ze midden op ons smalle pad. De dikke pad was bijna nog dikker dan ons smalle pad, en daar lag die slang nog omheengekruld. Die wilde Franse natuur toch altijd. En dan heb ik het nog niet eens over de grote gieren hoog in de lucht.

We blijken er dubbel verstandig aan te hebben gedaan terug te keren naar de camping want we zijn net op tijd om de tent voor wegwaaien te behoeden. De tafel en parasol liggen al ondersteboven. We slaan nog wat haringen krom en dan is het bedtijd, een middagslaapje. Ondanks de wind is het in de tent een graadje of zestig. Na vijf minuten word ik daarom al bevrijd en wordt mijn campingbedje een hemelbedje. Buiten slaap ik verder al komt er zo van slapen niets meer.
Deze vuist op deze vuist... Ozewizewozewizewallakristalla...
Kijk eens, de musjes zijn er weer. Die hebben ons dat hele eind achterna gevlogen. Ze hadden best om een lift mogen vragen.

Het is andermaal goed toeven in het zwembad. Ik ga 763 keer van de glijbaan en verbreek daarmee net niet mijn record van gisteren. Ome Lutek zet Mama en mij gevoelig op de gevoelige plaat. Wie had kunnen denken dat Ome Lutek zo gevoelig kan zijn? Meestal komt zijn gevoeligheid pas boven als je hem tegen zijn enkel schopt. Of als hij een steentje in zijn schoen heeft. Dan kan hij heel zielig doen. Mama niet. Mama is stoer. Bijna net zo stoer als ik.
Als ik in bedje lig kijkt Ome Lutek zijn 1254 foto's door. Ik hoor hem schateren, dan bijna een beetje huilen, maar dan weer lachen. Nu hoor ik hem een liedje fluiten, vals natuurlijk, maar toch wel mooi, een liedje van de allereerste plaat uit zijn verzameling, van lang lang geleden. En nu kijkt hij naar de sterren, naar beertje. Ga maar slapen, joh, net als ik. Morgen dabbadabbadab weer op.




Back To Top