5 september 2007 - Parc Ornotologique

Om half 7 loop ik naar het Parc Ornotologique Het is behoorlijk fris. In de verte kwaken de eenden dat het een aard heeft. De zon is nog niet op. Gisterenavond heb ik niet vergeten het fototoestel op te laden, vanmorgen hoop ik wat mooie plaatjes te schieten. Eens kijken hoe vol de batterij is... nog maar 1 minuut!! Ik moet zuinig zijn.
Opgelet, daar zit iets op die draad... ik leg aan... en maak een goedgelukte foto van een verbindingskabel. Ik loop verder en ga het grindpad op waar het Parc echt begint. Nog geen 10 meter verder heb ik alle eenden uit de omgeving weggejaagd. Wild kwakend vliegen ze op en gaan een eind verder vertellen dat ik er aan kom. Zo hoor je eerst 10 eenden, dan 20 en dan een stuk of 300. Geen goed begin van deze expeditie.

Een half uur lang jaag ik meer weg dan dat ik zie. Dan ontwaar ik een soort kuifbrilstaarttoeter (gevorkt). Hij heeft mij niet gezien of gehoord. Dit is mijn kans. Ik maak een foto en... shit, ik heb per ongeluk de flits aangezet. Alles in de omtrek vliegt op, uit, weg, over en voorbij. Een stuk of wat konijntjes kiezen het hazepad.
Ik haal een keer diep adem en steek een sigaretje op. Ik ben ongeschikt om een vogelexpeditie te maken. Ik leg me erbij neer dat ik ook vandaag weer niets bijzonders te zien zal krijgen.
Precies op dat moment vliegt er een voor mij heilig ijsvogeltje langs. Ik kan mijn geluk niet op. Alles is weer muisstil. Ik buk achter aan struik en zie hem nog 2 maal voorbij vliegen. Prachtig prachtig. Expeditie geslaagd.
Opeens gaat alles goed. Ik zie diverse vogeltjes van dichtbij, en van veraf zie ik 2 verliefde ooievaars en 2 verloofde lepelaars. Als klap op de vuurpijl ook nog eens 2 hitsige ijsvogeltjes (althans 1 van de 2), die op 1 meter boven de grond precies het voetpad aanhouden, mij daarbij volkomen negeren, en me bijna zelfs van de sokken vliegen.

De zon is inmiddels ook maar eens opgestaan. Het werd tijd. Ik loop het pad terug. De natuur kan me nu beter in de gaten houden en is beduidend minder bang voor me. Een zwaan vliegt op (heel gek maar ik had nog nooit een zwaan zien vliegen). De zwaluwen worden wakker, met honderden tegelijk (of misschien zijn het slechts tientallen, ze zijn zo beweeglijk).
Helemaal terug aan het begin zie ik ten slotte nog een gewone specht. Niet de grote bonte, maar een gewone. Het is mij een raadsel wat er gewoon aan is want je ziet hem zelden of nooit.
Al met al een geslaagde ochtend, weliswaar zonder veel forensisch bewijsmateriaal, maar dat geeft niet.


5 september 2007 - diner

Het thema van de rest van de dag is eten. In de middag rijden we ten Zuiden van het bassin naar Arcachon. We passeren onder andere La Teste de Buch. Net als 'ons eigen' Le Teich een naam die mij meer Duits van Frans in de oren klinkt. In de geschiedenis is echter weinig Duits te vinden in dit gebied. Wikipedia is heel behulpzaam, maar als ik het een en ander laat vertalen door babelfish heb ik het idee dat ik niet helemaal de juiste informtie krijg...
In het Frans: Le Teich est une commune française...
wordt vertaald met: Teich is a common Frenchwoman...

Ons doel in Arcachon is het aanschaffen van een ijsje. We willen de hele middag hiermee bezig zijn, dus lopen we eerst een uur door het dorp en langs de boulevard. Menig café en restaurant wordt door ons afgekeurd om onzinnige redenen, maar eigenlijk is het louter op grond van dat we als we hier nu zouden gaan zitten, we veel te snel klaar zijn met onze opdracht.
Uiteindelijk belet de warmte ons het ijsje langer uit te stellen.
Na korte middagplons volgt onvermijdelijk de avond. We hebben geen zin in instant-pasta, maar wat moet je in een wereldstad als Le Teich? Hannie wist in het centrum nog wel 1 restaurantje te zitten, we waren er al een paar keer langsgereden. Het heette L'escariot, en het plastic tuinmeubilair zag er bijzonder uitnodigend uit.
Binnen gaf geen plastic, maar houten tuinmeubilair de nering extra cachet. Behalve wij, bestond het publiek vooral uit stellen op leeftijd die ook weer eens ouderwets gezellig uit eten wilden, dat was al weer een tijdje geleden geweest.
Er hing een gezellige jaren '70 sfeer. Die hing er waarschijnlijk al vanaf de opening 30 jaar geleden. Het eten was een beetje aan de koude kant, maar het was in ieder geval goed gaar, al een paar dagen. De rosé was lekker en van het ijs ging je niet aan de schijterij. Wat wil je nog meer?
Ik nam een single malt en een dubbele cognac. We trokken strootjes om wie er terug mocht rijden, maar we eindigden in gelijkspel. We hebben dan maar gezamelijk gestuurd. Twee weten meer dan één.


top