dag 8
home
dag 10

10 Juli 2005 - Mont Blanc

Vandaag een reisdag. De reis is de kortste van de vakantie, zowel in tijd als in afstand.
We nemen afscheid van de musjes in de struiken, strooien extra veel kruimels. Je moet iets doen om anderen je afwezigheid als een gemis te laten ervaren.

Maar ik ben nogal nerveus omdat ik denk dat ons geluk opraakt met betrekking tot het verkrijgen van een slaapplaats. Eens zal de laatste kampeerplek 'net 5 minuten geleden vergeven' zijn.
Ik zet er flink de gang in. Hannie geniet van het voorbijschietende landschap, ik geniet van elke kilometer die we pakken.


vergeefs uitzicht op de Mont Blanc
- daar ergens moet-ie zijn
Ons doel is Chamonix te bereiken. De weg ernaar toe verloopt tot het laatste moment vlot, maar 10 kilometer voor het eind zijn we bang stil te komen staat op een soort 'highway to heaven'. De snelweg verheft zich uit het landschap, je ziet het gebeuren maar bent niet bij machte er iets aan te doel. Het is stijl, heel stijl opeens, en onze snelheid zakt en zakt. Zelfs grote vrachtauto's halen ons in. Juist als we denken dat dit de 'stairway to hell' is, maakt de weg een bocht om een berg en kunnen we weer naar beneden kijken in plaats van alleen naar boven. We slaken een zucht van verlichting. Nog 4 ruime bochten verder zien we borden 'Chamonix'. We zijn er.
In Chamonix aangekomen vragen wij ons af hoe we ooit de beoogde camping Mer du Glace zullen kunnen vinden. Er zijn zoveel aanwijzingen, verkeersborden, gebouwen, wegen, campings ook, verkeer, vakantiegangers. Wat een drukte.
Ik stel me al voor hoe we de naam binnenkort zullen verbasteren tot Merde Glace.
Echter, koud 20 seconden in Chamonix, het eerste het beste bordje dat we zien, vermeldt Mer du Glace. En men heeft voldoende ruimte. Ongelofelijk.
Willen wij zon, willen wij schaduw, willen wij uitzicht op bergen, willen wij in de buurt van dit of dat? Nou, doet u maar van alles wat. We boffen.


Dat 'uitzicht op bergen' is vandaag nogal betrekkelijk. We hebben voornamelijk uitzicht op wolken, heel veel wolken. We staan op ruim een kilometer hoogte te kijken naar de hoogste bergen die we tot nu toe ooit hebben gezien, en we zien ze niet. Nou ja, dan zien we toch in elk geval de hoogste wolken die we ooit hebben gezien.
In het stadje is een roetsjbaan aangelegd en Hannie roetsjt naar beneden. We lopen wat rond, de bergen beloven van alles, maar houden zich veelal verborgen. 's Avonds eten we tegen monsterprijzen een maaltijd die smaakt. Naar kaas. Wat we zelf besteld hadden weet ik niet meer, maar dat is niet echt belangrijk, het smaakt in ieder geval, naar kaas. De helft van de gasten hier heeft een kaasfondue besteld en de andere helft eet mee. De avond is reeds lang gevallen. Het duurt niet lang meer of wij vallen om en in slaap.

dag 8
home
dag 10