HOME deel 5 Canada, deel 6 - Lake Louise deel 7
Gesprekken in het busje, deel 4

-Maar jij hebt toch vanmorgen al voorin gezeten?
-Ja, maar we rouleren steeds, dus nu is zij weer aan de beurt.
-Nee, want Lutek heeft nog helemaal niet voorin gezeten. Dan moet Lutek nu voorin.
-Ik hoef niet voorin, ik zit overal goed.
-Wanneer stoppen we weer? Dan ga ik nu hier op de tweede bank, en als jij dan achterin gaat.
-Daar zit Lutek al.
-Nee, Lutek mag voorin.
-Ik hoef niet voorin, ik sta mijn plaats graag af aan een liefhebber.
-Ja, we willen allemaal wel voorin zitten.
-We stoppen nog 2 keer vandaag toch?
-Ik denk wel 3 keer.
-3 keer. In dat geval... Als jij dan eerst...
-Het volgende stukje is wel bochtig.
-Oh, dan is het handiger dat jij eerst voorin gaat en dat ik dan...
-....

Op de camping in Lake Louise is geen loodgieter in dienst. Ze zouden er zo 2 full time kunnen aanstellen maar helaas doet de camping dat niet. De afstanden en zoektocht naar toilet, afwas, en douche worden derhalve wat groter, en omdat mij de plattegrond niet helemaal duidelijk is, verdwaal ik minimaal dagelijks. Je ziet zo nog eens iets van de wereld, al is het dan een stuk van de wereld waar alleen tenten en campers staan.
Geen berengevaar op de camping in Lake Louise want we zijn ingesnoerd met schrikdraad. Dat wil ik wel eens uitproberen als we naar het dorp lopen om inkopen te doen en daarbij dus het hek passeren. Ik voel in eerste instantie niks maar laat de draad toch los omdat ik een enorme stomp in mijn rug krijg van iemand. Ik kijk om naar Tessa en S en W en A en zie hoe ze me raar aankijken. Dan pas realiseer ik me dat niemand mij in mijn rug heeft gestompt maar dat dat de schok van de draad was. We lopen door naar het dorp om inkopen te doen, nu helemaal.
Lake Louise blijkt net zo'n treintraject als Jasper te hebben. Ik hoor het niet meer maar begrijp van anderen dat het rangeren de hele nacht doorgaat.
=Rocky Mountains, vervolg=

Hoog tijd voor opnieuw een bergwandeling - het is te zeggen: wanneer we op een dag bijvoorbeeld 400 of 600 meter klimmen, vinden wij dat uiteraard geen bergwandeldag. Wat wij vandaag zien, krijgen wij pas te zien na een klim van veel meer dan 600 meter, en wat ons betreft had het nog wel het dubbele mogen zijn want de uit- en vergezichten zijn onbeschrijflijk mooi. We lopen langs de gletsjertongen over de Iceline Trail in Yoho National Park. In feite zijn we op nog wel een behoorlijke afstand van de gletsjer maar vanwege de grootheid en grootsheid lijkt het of we er vlak langs lopen. Dat zulke kleine wezens zo'n ongelofelijke teringzooi kunnen maken, het is bijna een ovatie waard. Nu ja, wij maken natuurlijk geen teringzooi maar ik bedoel, in het algemeen gesproken.
De terugweg is een omweg. Moet je net ons hebben. Het kan ons niet omwegerig genoeg zijn. Wij komen andermaal bij een meertje uit, en met de zwemervaring van Lake Jasper nog vers in het geheugen trekt eenieder snel zijn zwemspullen aan. Hierbij vergeten wij voor het gemak even dat dit meertje nu weer wel uit gletsjerwater is ontstaan, maar het meertje weet ons hier werkelijk bijzonder snel aan te herinneren.
Een brilduiker verderop in het water is gewend aan de temperatuur en lacht ons uit.
Ik Jasper koop ik enkele stenen dierenbeeldjes, als souvenirs. Anderen schaffen ansichtkaarten aan. Hierop prijkt steevast het Moraine Lake. Het moet er mooi zijn. Wij zouden er graag een wandeling maken. Als wij de reisbeschrijving beter lezen, zien wij dat dit ook juist op het programma staat. Het ligt in de Valley Of The Ten Peaks. Die Ten Peaks zijn allemaal redelijk goed te zien maar ook weer niet haarscherp, wat mij doet denken aan deel 5 uit de reeks....

Gesprekken in het busje, deel 5

-Goh, het is niet zo helder vandaag.
-Nee, het is een beetje heiig.
-Gisteren kon je echt heel ver kijken.
-Toch is het niet zo heiig als vanmorgen. Vanmorgen was het echt heiig.
-Nou, het scheelt ook wel hoor, kijk, links is het veel heiiger dan rechts.
-Ja, nou ja, ik vind het toch nog... ja...
-Maar het is weer niet zo heiig als eergisteren.
-Nee, maar dat had ook met die bosbrand te maken. Hoewel het toen ook wel heiig was. Een beetje.
-Nou, een behoorlijk beetje. Echt wel heiig, zeg maar.
-Ja, vandaag is het ook wel heiig.
-Maar gisteren was het minder heiig. Toen was het heel helder.
-Ook pas in de middag want 's morgens was het best nog een beetje heiig.
-Ja, maar niet zo heiig als nu.
-Nee, dat niet.
-....
De wandeling is niet heel zwaar, flink gevarieerd, en voor mijzelf dodelijk vermoeiend. Dit is omdat we vandaag niet ons eigen tempo mogen lopen. Iedereen in de groep loopt weliswaar ongeveer even hard, maar soms loop ik liever iets vooruit en wacht bij een splitsing of iets dergelijks (doch niet heel vaak omdat mijn rug nog altijd in buitengewoon slechte toestand verkeert). Vandaag kan daar echter absoluut geen sprake van zijn, we moeten wegens verhoogd berengevaar constant bij elkaar blijven.
We zien geen beren. Tijdens de lunch zit er wel een marmot naast me de worst tussen mijn boterham uit te kijken. Of wat hem betreft mag die boterham er ook gewoon omheen blijven zitten. Maar nee, gij zult niet voederen. Wild moet wild blijven, opgesodemieterd.
Na afloop drinken we wat bij Moraine Lake, we zien Clark's Nutcracker (grijze notenkraker) terwijl de eekhoorntjes over onze schoenen lopen. W en S gaan een uurtje kanoën. Met toekomstige foto-uitwisseling in het achterhoofd, loop ik even later ook naar het meer en maak van afstand enkele schitterende plaatjes van de kano midden op het meer, prachtig omgeven door de vallei. Hier zijn ze vast blij mee. Helaas zet ik niet hen maar een heel ander kanokoppel op de foto. Ik heb misschien een bril nodig.
De timing is perfect, W en S komen terug als net de eerste druppels vallen. Niet alleen de eerste druppels vallen, alle andere druppels vallen ook, en allemaal tegelijk. We rennen het busje in.
Bij de tent, tussen zon en hagel, plannen we de wandeling van morgen. Eigenlijk heb ik geen zin meer. Opeens ben ik leeg. Het is mooi geweest. Toch, bij het bespreken van de wandeling, slaat het enthousiasme van Tessa weer op mij over. Bovendien houdt ook M de moed erin met Nederlandstalige meezingers voorzien van studentikoze liedteksten waarin iedereen dood gaat. Het beurt me weer helemaal op.
De wandeling naar de Plain Of Six Glaciers is schitterend. Niet alleen dat, het is ook een behoorlijk pittige. En jawel, we mogen ons eigen tempo lopen. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Het is de laatste wandeling deze reis, ik haal alles uit de kast en loop, nee ik ren naar boven. Goed, het is dan maar het eerste gedeelte, toch heb ik even het gevoel wat ik zo vaak in de bergen heb en wil hebben, kapot te zijn.
Tessa en A doen aan geocashing, een soort modern schatgraven voor nerds, met behulp van de GPS en het internet. Dit spel wordt wereldwijd gespeeld. Op de route die wij vandaag lopen, is ergens een schat begraven. Helaas wordt de schat niet gevonden. Geocashing is een wonderlijk fenomeen maar zoals met alle puzzels heeft het toch ook een zekere aantrekkingskracht.
In de buurt van waar de schat moet liggen, zien wij een pika, een klein knaagdiertje. Dit is voor mij de schat van de dag. Ook zien we een White-Crowned Sparrow (witkruingors), wederom een notenkraker, en in de verte een Yellow-Headed Blackbird (geelkoptroepiaal). Maar in het busje zien we even later een zwarte beer langs de weg. We hebben er al meer gezien maar dit is de eerste die we echt helemaal zelf ontdekken. De beertelling komt hiermee op 10, als ik het goed heb, een record.

Back To Top