HOME deel 2 Canada, deel 3 - Whistler / Clearwater deel 4
=Eerste Verschijning=

Op de terugweg naar het vasteland verzucht de groep nog geen beer gezien te hebben na 5 dagen. Als bij godsgebed hobbelt er een zwarte beer over de weg. Onze eerste beer! We raken zowat in extase. En even later nog eentje. Ons geluk kan niet op, ondanks dat we ze op grote afstand zien en bovendien maar erg kort.
K heeft gelezen dat er ook cougars op Vancouver Island voorkomen, oftewel poema's. Ik zwijg over de betekenis die de urban dictionary aan het begrip 'cougar' geeft omdat het niet ondenkbaar is dat ik mij in het gezelschap van enkele exemplaren bevind. Het godsgebed werkt maar 1 keer, we zien geen cougars.
Het is trouwens sowieso afgelopen met de wonderen. Zoals het een wonder was dat we niet lekreden op de stenige heenweg, zo is het geen wonder dat we dat nu wel doen op de terugweg, in de stortregen op de koop toe. Het spreekt voor de samenwerking in de groep dat we binnen een half uur weer onderweg zijn.
Tessa zet Canadese muziek op in het busje. We horen het alternatieve volkslied, een lied over ijshockey. Als je in Canada woont zou je het kunnen waarderen, denk ik. Joni Mitchell komt gelukkig ook aan de beurt.
Terug op het vasteland, op weg naar Whistler, maken we een tussenstop bij Shannon Falls. Ik heb een haat-liefdeverhouding met watervallen omdat ze meestal gewoon niet zo heel erg spectaculair zijn. Toch neem je er altijd even een kijkje.
Kijk, een waterval. Ja, inderdaad. Einde.
Er vliegt een kolibrietje in het rond. Maar de kolibrietjes in Canada hebben er een pesthekel aan om op de foto gezet te worden. Het lukt me niet.
We dineren in een restaurantje. Als je niet op een camping staat is dat wel zo gemakkelijk. De Canadezen staan erom bekend vriendelijk te zijn. Niet alleen wordt ons dit telkenmale bevestigd, het is ook zo dat wat voor een rare bestelling je ook plaatst, dit door de ober altijd gezien wordt als een 'excellent choice'. Je krijgt er dan meteen spijt van.
Het hostel in Whistler heeft problemen met de airco. Ik denk dat heel Canada problemen heeft met de deze maand heersende tropische temperaturen maar het hostel in Whistler heeft het wel bij uitstek.
=Garibaldi Lake=

Nu is het genoeg geweest. We zijn hier om bergen te beklimmen en bergen beklimmen is wat we hier gaan doen. Eindelijk staat er een pukkel op het programma die er wezen mag. Ongeveer een kilometer hoogteverschil. Ik zeur zo weinig mogelijk over mijn rugpijn (echter voor sommigen nog te veel, niet in de laatste plaats mijzelf) maar ik heb er uiteraard wel last van. We mogen op bepaalde gedeeltes in ons eigen tempo lopen. A en ik lopen vooruit onder het motto 'je moet die berg nu eenmaal toch op, dan kun je het net zo goed maar meteen goed doen ook'. Mijn gympies houden er een andere filosofie op na, zie ik later.
Garibaldi Lake is een ansichtkaart, welke foto je ook neemt, het is prachtig. Nog mooier is het om met eigen ogen te zien. Daar zijn wij hier dan ook voor aanwezig en we genieten met volle teugen.
Diverse knaagdieren komen op ons pad. Een zwarte eekhoorn, een rode eekhoorn, een gold mantled ground squirrel, een chipmunk. Als je een boterham eet durven ze heel dichtbij te komen. Tessa is onverbiddelijk: gij zult niet voederen. Dit is tevens, en geheel terecht, bij wet verboden. Laat het wild wild. Tessa is ook streng waar het gaat om de groene voetafdruk, letterlijk: niet van de paden afwijken, zo min mogelijk impact hebben op de omgeving.
We maken kennis met de Gray Jay, ook wel de Whiskey Jack (Canadese taigagaai), een vrij tamme vogel, familie van de kraai. Heb ik al verteld dat er hier veel kraaien zitten? Raven daarentegen laten het afweten, al meent Tessa dat we er enkele zien. Zo klein? Onmogelijk (ben ik van mening).
We realiseren het ons misschien nog niet helemaal maar we hebben deze reis enorm voordeel van de weersomstandigheden. Hooguit is het te warm, maar we hebben nauwelijks regen en bijna elke dag goed zicht op de omgeving, wat vooral van belang is als je op 2 km hoogte in de rondte kijkt.
Gesprekken in het busje, deel 2

-Wát is er gebeurd?
We kijken elkaar aan. Niemand weet wat er gebeurd is. M geeft ons raadseltjes op, zogenaamde Dark Stories. Een situatie wordt geschetst, heel kort, en de vraag wordt gesteld: Wat is er gebeurd? De groep moet vervolgens vragen stellen die met ja of nee worden beantwoord. Heel duidelijke en specifieke vragen, om uiteindelijk tot een heel duidelijk en specifiek antwoord te komen. De verhaaltjes hebben meestal een rare plot twist. Het is een leuk spel. M is spelletjesgek.
Er ligt een dode man in het bos. Wát is er gebeurd?
We vullen de rit met 2 or 3 spelletjes, dan duizelt het een ieder. Je moet er nog flink bij nadenken ook.
=Star Lake Resort=

Oostwaarts, langs Lillooet, door een droge vallei tussen 2 bergketens, richting Rocky Mountains, richting Clearwater (dat grappig genoeg vlak naast Blackpool ligt). We gaan naar een resort, niet naar een ranch (wat in onze papieren staat). Dat klinkt goed, een resort. Wij hopen op een all-inclusive bar, restaurant en massagesalon. Goed, met een camping aan een meertje nemen wij ook genoegen.
Ik stap uit het busje en voel mijn wervel op zijn plaats schieten. Ik dans van blijdschap, zet fluitend en in recordtijd mijn tent op, spring in het meertje en nog voordat ik terug aan de kant ben..... blijkt de wervel opnieuw verkeerd te zitten. Godver. [Dit blijft verder zo tot weken (maanden?) na thuiskomst.]
Tessa demonstreert haar kunst om het geluid van de 'loon' na te doen. Een prachtige, helaas wat schuchtere watervogel die ik dan ook niet mooi voor de lens krijg. Het is een van de nationale beesten van Canada en prijkt op de dollarmunt. De demonstratie heeft ook een practisch belang, namelijk als lokroep voor als wij als groep, of gedeeltes daarvan, weer eens verloren lopen. Tessa trekt haar gezicht open en binnen een straal van 4 kilometer weet iedereen meteen weer waar die aan toe is. Tessa is de schaamte geheel voorbij, wat niet zo gek is na een jaar of wat gidsen.

Back To Top